X
تبلیغات
زخم نهان مرهم نهان



وقتي كه چشـــمامــو بستـــم
تو شـــدي رويـــاي هر شـــــب
اومــــــدي آروم و ســــاكـــــت
اسم تـــــو شــد ورد اين لـــــب
روزهـــــا،منتــــــــظر هــــــــم
شبــــها دلتنـــــگ و پرغـــــــم
مــــن همـــون زخـــم نهانـــــم
تـو شــدي پنهـــوني مرهـــــم

زخم نهان مرهم نهان
.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : شنبه 20 مرداد1386 و | +

   جواب نی نامه ی حضرت مولانا

 

 

 

مشنو از نی ،نی حصیر و بوریاست             

بشنــو از دل کان حریــــم کبــــریاست

کــز تهـــی مغزی بــــود نالیـــــدنش            

زان بتـــــر بر نـــــاله ها بالیـــــدنــش

بلـــبل از خـــامی فغـــــان سر میدهد           

بی صــــدا پــــروانه جان در مــــیدهد

هر که نوآمـــوز عشــــق او پر صدا            

پختگان محـــوند در صــــبر و رضـــا

عاشــــق ناپخـــته اندر قیــــــل و قال           

 پخـــــتگان صــــادق اندر شـــور و حال

در نیستـــان ریشــــه و پی ماندنیست           

هر چه بی ریشه است دور افکنــدنیست

بی پــی و بی ریشه دل خون می شود          

از نیستان نیـــــز بـــــیرون می شــــود

مغــزدار اندر نیستان سر خوش است           

 چون تهی شــــد نی سزایش آتـش است

نی تهی چــون شد ز اصلش دور ماند          

تا ابد هجــــر و ز وصـــــلش دور ماند

بنـــــد بنــــد نی به بنــــد خویشـــــتن          

 کی رها گـــــردد ز بنــــــد خویشــــتن

هر که در بـــند خود افتــــد بنده است          

 لاجــــــرم آتــــش بر او زیــــبنده است

پیـــــش هر جمعیـــــتی نالان شــــود          

 کـــــو رها از بــــند تا سلـــــطان شـود

ناله اش جـــز آز پیچـــــاپیــــچ نیست         

چون درونــــش بشکـنی جز هیچ نیست

مشنـو از نی ،نی حصیر و بوریاست          

 بـــشنو از دل کان حریــــم کبریــــاست

در حریمـــش نیست جز تقدیس عشق         

 یک جهان تعظـــــیم بر تنــــدیس عشق

نیســـت کس آنـــجا به بند خویشــــتن         

 هر که را بینـــــی بــــود بی خویــــشتن

هر حــــکایت بشــــــنوی آنجا، زلال         

هر الف کـــــو شد کــــدر گردیــــده دال

قصــــه ها آنــــجا ز مه شفــــــاف تر         

 از زلال هــــر زلالی صــــــاف تــــــر

میتــــوان خـــورشید را هم بر نتـافت           

 می توان از نــــور آنســـــوتر شــتافت

می توان با دل قیـــــامت را ســـــرود          

 می تـوان آن ســــرو قــــامت را سرود

می تـــوان او را به دل مهــــمان نمود          

 می توان دل را ز ننــــــگ غـــــم زدود

مشنـــو از نی،نی حصیر و بوریاست           

نی تهی مغـــــز و اسیــــــــر بندهاست

نـــــاله ی دل نــاله ی آهنــــــگ رود           

 تــــازه هــــای زنــــدگـــــانی را درود

نـاله ی دل نـــــاله ی سازندگـــــیست            

شور و شوق و ذوق هر سر زندگیست

ناله ی نی ناله ی هجـــران و مـــرگ           

 نـــاله ی دل از بهــــــار و نور و برگ

ناله ی نـــی دوری و هجران ز اصل           

 حرف دل حـــرف رســـــیدنها و وصل

مشنو از نی، نی حصـیر و بوریاست           

 نی تــــهی مغز و اســـــیر بنــــدهاست

 

 

 

 

 

 

سلام

این شعری که نوشتم یکی دیگر از سروده های

شاعر گمنام است

که  دو جایزه هم گرفته است

و حال هم برای شعر دانشجویی فرستاده شده است

امیدوارم شما و حضرت مولانا این جسارت شاعر گمنام رو ببخشید

به درخواست چند نفر از دوستان که این شعر رو قبلا

براشون خونده بودم نوشتم

امیدوارم مورد قبول شما عزیزان باشه


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : شنبه 13 مرداد1386 و | +

کاش میدانستی

این زخمهای دلم

این سروده های جانم

این عاشقانه های ذهنم

تنها این را فریاد می زنند

که من

تا ابد

عهد تو را به دوش میکشم

تا انتهای عشق

تا آخر دنیا....

جز گـــل رویــت نخـــواهم چـــید از باغ کسی

کی پذیـــرد سیـنه ام جـــز لاله ات داغ کــسی؟

خلــق مشــتاق منند و مــن گریـــزانم ز خلـــق

کی دلم غـیر از ــتو خواهد گشت مشـــتاق کسی

تا تو مرغ عشــــق من باشی به گلـــــزار جهان

ناسپــاسـم گـــر هــم آوایــم شــــود زاغ کســی

بعـد تو خــواهم شکســتن عهــدهای بــســته را

غیر عهــدت من نخــواهم برد میـــثاق کســـی

                                                شاعر گمنام

تنها

گاهی

در فراسوی ذهنت

من را یاد کن

             همینم کافیست.....

 

 


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : شنبه 30 تیر1386 و | +

 باز هم.....

 

باز می آید که با این شور و شوق

ناتوانــم گــــر فراموشــــت کنــــم

باز می آیـــد که ای آتـــش به جان

در میـــان سینه خامــــوشت کـــنم

 

باز می آیـــد که بــــغض عشق را

لابــــلای سیــــنه ام پنــــهان کــنم

باز می آیـــد که قـــصر نــــور را

در دل آیـــــینه ام ویــــران کنـــــم

 

باز مــی آید پرســــتوهای عـــشق

از مـــیان لانه ها هــــجرت کــنند

باز مـــی آید که ایـــن ظـــلم تـــرا

پــــیش دل آییــــنه عـــبرت کننـــد

 

بــــاز می آیـــد که داغ بوســــه ها

یـــخ کـند در تـــاول لبـــهای مـــن

باز مـی آیــــد که دیــــروز تــــوام

محــــو گردد در دل فــــردای مــن

 

بــــاز می آیـــد که در اوج خــــیال

مـن وصــــالت را میـــسر میــــکنم

باز می آیـد که با صـــدخـــــون دل

زنــــدگی را بی تو هـــم سر میـکنم

 

بـــاز می آیـــد کــه نــــثر دلکــــشم

بِـــه شـــود از نظــــم دل آرای مـن

بـــاز می آیــــد پشـــیمان میـــشـوی

زین همـــه ناز ای گــل زیـــبای من

 

باز می آیـــد کــــه شــــعر آخـــرین

پـــیش ناز آخرینــــت گــــم شـــــود

باز می آیـــد که ایــن رســــوای دل

شــــــهره این شهر واین مردم شـود

 

باز می آید کــــبوترهای عــــــــشق

فــوج فـــوج از دام عشـقت پر دهی

وین شـــکار بی پــــناه خویــــش را

در مــــیان دام دیـــگر ســـــر دهی

 

باز مـــی آید غـــرور خویــــش را

زین شکـــست دم به دم پــــیدا کنم

باز می آید که با ایـــــن موجـــــها

خویـــش را بر ساحـــل دریا کــنم

 

                       شاعر گمنام

 

خسته ام

یه مدتی دیرتر مینویسم

برام دعا کنین

دلم گرفته.....

 

 


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : پنجشنبه 21 تیر1386 و | +

 

و حال تو رفته ای

و من خسته  دل و دل نگران

چشم به آغاز آسمان دارم

که شاید ماه من

تنها بتوانم بر صفحه تاریک آن

رخ مهتابی ات را

نظاره گر باشم

 

قاتل زیبـــای من گر قــصد جان داری برو

بی تو میمــیرم چو میل امتــحان داری برو

ســرو می افــتد ز پا وگــل درد پیراهـــنش

گر هوای قــلع و قمــع بوســــتان داری برو

چشم زیبا را دمی لغزان برین رخـسار زرد

همـتی ای دل شــفا بخشی چنــان داری برو

از سواد خــط لـــعلت بی قــرارم نامـــه ای

ای که از آن خط زیــبایش نشـان داری برو

در زمــین کس را سزاوار پذیرای تو نیست

مــاه من گر میــل سوی آســمان داری برو

 

                                   شاعر گمنام

 

از تو ای رفته ز پیشم

مینویسم

تک به تک

غزل عشق تو را

تو ولی باز نیایی

تو ولی هیچ نگویی

باز هم

دل من لحظه به لحظه

می سراید این غم نبود تو را....

 

 


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : پنجشنبه 14 تیر1386 و | +

آن گاه که بر عرصه ی گیتی گام نهادم

و خود را تنها یافتم

آغوش پر مهرت شد ماوای دلم

آن گاه که در اوج تنهایی ام

اشک غم جاری ساختم

دستان مهربانت شد تکیه گاه اشکم

آن گاه که طوفان حادثه به سوی وجودم

حمله ور شد

تن ظریف و خسته ات

شد حصار تنم

ای مهربان مادرم

ندانم چگونه ارج نهم آن همه فداکاریت را

تنها میتوانم

با زبان کوچکم

بگویم:

 

 

   دوستت دارم، مادرم

 

 

                       مادر تو ز هر چه خوب ، شایسته تری     

                            به نیست ز آغـــوش تو جـــــای دگری

                            خورشـید نگویـــمت ، تو تابــــنده تری

                            یا غنچه نــــخوانمت، تو پر خـنده تری 

                            گر تــــاج شــهی مرا به سر بـــگذارند

                            آن تاج نخواهــم که توام تـــاج ســری

 

 

 

                                                    شاعر گمنام

 

 

      مادرم....دوستت دارم

 

 

 

            

 

این فرخنده میلاد دخت پیامبر

و روز زن و مادر رو

به مادر مهربون خودم و مامان افسون عزیزم

و تمام مادرهای دلسوز و فداکار تبریک میگم

روزتون مبارک

 


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : دوشنبه 11 تیر1386 و | +

 

تو را آنگونه که هستی دوست می دارم

تو را چون در انتظارم گذاشته ای دوست میدارم

تو را چون هجران را برایم معنا کردی دوست می دارم

آری....

مهربانم

تو را چون تویی دوست می دارم

 

 

گلــــم گر چو گل بی وفایی

به عهـــدی که بسـتی نپایی

نـــــپایی ، نــیایی، بــــیایی

 

                تو را باز هم دوست دارم

 

ز کویــــت نیاید صـــدایی

اگر دوســت یا خصم مایی

تو گر پادشـــه یا گــــدایی

 

                تو را باز هم دوست دارم

 

تو گـــر اشتباه  و خــطایی

خـــدا نه، اگــر نا خـــدایی

ســـزا نه، اگــر نا سـزایی

 

                 تو را باز هم دوست دارم

 

اگـــر ماجــــرا یا بــلایی

گریزان چــو باد صبـایی

چو نفرین خــلاف دعایی

 

                تو را باز هم دوست دارم

 

نفـــاقی اگـــر یا ریــــایی

گنـــه کــار یــا پارســایی

بـــلای دل آشـــــــنایـــی

 

               تو را باز هم دوست دارم

 

اگر جـــمله رنج و جفایی

نــه دارو نه دارالشـــفایی

به ملـــک دل من خــدایی

 

              تو را باز هم دوست دارم

 

 

                                        شاعر گمنام 

 

سلام به مهربانان وادی زخم

از همه شما دوستانم به خاطر لطف

بی کرانتون ممنونم

من دوباره اومدم تا در کنار شما بودن و

زیستن را معنا کنم...

به زودی به خونه های پر مهرتون سر میزنم

اماهمینجا از همتون به خاطر مهرتون ممنونم

          موفق و عاشق باشید

 

 


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : دوشنبه 14 خرداد1386 و | +

  

                

            باز هم گرفتارم  

            باز هم تنهایم  

            و باز هم منتظرم                        

             تا کجا و تا به کی؟      

             نمی دانم 

             تنها می دانم که تویی

             در جای جای دلم رخنه کرده ای

              تویی که اینگونه شراب مستی

             جرعه جرعه در درونم ریخته ای

              تویی که زخمها را با نبودنت

              در شکاف قلبم کاشته ای

              تا گل حسرت و تنهایی بروید 

              .

              و با آمدنت دوباره زنده می شوم

              باورم کن....

                   

 

   مـن به راه عـــــشقت از پا اوفتـــــادم

         عــقل و فـکر و دین و دل یکجا نهادم

    باز هـــم در راه تـو جـــان می سپارم 

         غــــیر جـان قابل تری دیـــــگر ندارم

    بر هــــمه جز عشـــق تو چشـمم ببندم

         غــــیر رویت بر کســــی دیگر نخنـدم

    این تویــــی بالاترین بـعد از خــــداوند     

         قلب من در عـمق روحت خورده پیوند

     این تویــــی زیــــباترین و بهــــــترینم

          اولیـــــن بــــودی باشـــــی آخریــــــنم 

    بــــــاورم کن نازنـــــینم ، نازنـــــــینم

           باورم کن گــــــل عذار مــــه جبــــینم   

    باورم کــــن با تو تنـــــها شادمــــــانم

            باورم کـن بی تو پایـــــیز و خـــــزانم

    باورم کـــــن اوج ایــــــمانم تویـــی تو

           باورم کن روح مـــــن جانم تــــویی تو

    باورم کن آخـــــــرین امیــــــد هســتی

            در دلـــــم پاینــــــده و جــــاوید هستی  

    نازنیــــــنـــم در میـــــان نازنـــــــینان

           قـــدر آن داری که در پایـــت دهم جان

 

                                          شاعر گمنام

 

 

 

 

                        

 

دوستان عزیزم سلام

با تشکر خیلی خیلی زیاد از شما مهربانان همیشه جاویدان

چون دارم به امتحانهای پایان ترم نزدیک میشم سرم بدجور شلوغ شده...تا تقریبا

10 تیر نمیتونم مطلب جدیدی بنویسم

البته به خونه های پر مهر شما سر میزنم اما اگر دیر شد منو به بزرگی خودتون

ببخشید.....

باز هم از لطف بی پایان شما ممنونم

موفق و عاشق باشید

 

 

 


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : شنبه 5 خرداد1386 و | +

روزهای انتظار

ماه های دلتنگی

سالهای بی قراری

را هیچ نگفتم

هیچ نگویم

تا که روزی

 مرگم

همه را با هم سراید.....

 

عـــــجب دارم عــــجب دارم پریـــشان روزگـاری من

خزان همــــواره میبــــیــنم ، نمی بــــینم بهـــــاری من

 

نه دلـــداری نه دلبـــندی، نه بر لب شــــوق لبــــخندی

نه پیــــمانی نـــه پیــــوندی، ببــــستم با نــــــگاری من

 

نه یــاران می زننــــدم سر، نه لاف دوســـــتی دیــــگر

نه چــــشمی مانـده بر این در، نه دارم انتـــــظاری من

 

نه زر ماندست و نی زوری، نه فرمـــانی نه دسـتوری

نه بر سر مانده یک شوری، نه بر لب یک شعاری من

 

نه هم رایی نه هــــمراهی، نه دلجـــــویی نه دلـخواهی

بسان شخـــص گــمراهی، به هر دم ســــوی کاری من

 

نه مانده شــــوق امـــــیدی، نه یک پیـــــمان جـــاویدی

خمیـــــده شاخـــــه ی بیـــــدی، کنــار جویبـــــاری من

 

                                                شاعری گمنام

 

 

کاش روزی بیایی ودیگر بار

شوق زندگی را

شور بودن را

برایم تازه کنی

تازه تر از شبنم سحر گاهی....

 

 

 

 

 

 

 

 


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : یکشنبه 30 اردیبهشت1386 و | +

 

کی نوید رهایی میدهی؟

رهایی از دوزخ فراقت؟

کی مینویسی نام مرا

در کنار نام وصالت؟

انتظارم را پایانی هست؟

تو بگو....

کی میکنی مراعات؟

 

در وادی خرابــــات عقــــل سلیم هیــهات

آنجـــــاست دوستان را با دشـــــمنان مــــــماشات

بتوانم ای دوصد کاش بی روی توکنم فاش

دوزخ مـــراسـت پـاداش جـــــنت مرا مــــــکافات

من دل دهـــم برایت ســـر افکــــنم به پایت

جـــــان را کنـــــم فدایــت مردی نـــــمایم اثبــــات

ای رشــــک ماهپــــــاره داغ دل ســـــتاره

بـــنما تو یـــک اشـــــاره تا ســــر نهـــــیم در پات

چندی شدست معمول ای یارخوب و مقبول

خــــلقی به توست مشــــغول من با تو در مناجات

ای عــــشق جاودانه مــــردم در این میــانه

ای آفــــــت زمانه کـــــی میـــــکنی مــراعــــــات؟

 

                                          شاعری گمنام

 

دلم ناگهان گرفت

برایش دعا کنید

برای دلم.....

 

 

 


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : شنبه 22 اردیبهشت1386 و | +

 

 

چگونه میتوان این زخمهای دوباره تازه شده را

التیام بخشید

زخمهایی که کهنگی اش هر روز تازه می شود

نمیدانم

کاش برای یک بار

آرام میگرفتم....

.

دلم برای دلم می سوزد....

 

کاریست ســـخت مـشکل از آن رفـــیق یک دل

زخمیــست کــهنه بر دل بی مرهـم است و دارو

در هـــجر روی زیــبا از اشـــک چــــشم ما را

دریاســــت روی دریا نهریــــست جـوی در جو

امــــید رفــــته بر بـــاد زان می دود به فـــریاد

از زخـــــم سخت صـــیاد در دشــت و کوه آهو

یاری که دل نــــیازرد وانـــدوه من بسـی خورد

حیــفش ز دست من برد افسـون و سحر و جادو

آن یار نـــیک آداب چـــون داد چـــشم خود تاب

تـــخریب کرد مــــحراب وانداخـــــت زیر ابرو

از بـــــس که دشـــــمنانم کاهـــــیده اند جـــــانم

دیــــــگر نمــــــیتوانم بـــا یـــــــار روی در رو

آن دشمـــــنان دیــــرین یاران کـــیــــنه آییـــــن

بســـــتند روی شاهین پــــرواز را ز هر ســو

 

                                        شاعر گمنام

 

 

پر و بالم شکست

پرواز را  دوباره برایم معنا کن

پرواز با تو بودن را.....


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : یکشنبه 16 اردیبهشت1386 و | +

 

دلم باز از دوری تو

غرق خون گشت

تو بگو چگونه آرامش کنم

که هر لحظه نام تو را فریاد می کشد

با این کوله بار غمت

چگونه منتظرت بمانم؟

.

گاه می پرسم تو می آیی؟

از کدام کوچه ی بی قراری

و با کدام سپیده

با خود میگویم آیا میتوان باز هم در این فاصله ها منتظر ماند

باز دلم آهسته می گوید

باید منتظر ماند...باید سوخت

بیچاره دلم.....

 

بار غمت به جان کـشم درد تو بی امان کشم

سینه بــسوخت آتشـت شـــعله سر زبان کشم

 

               اینهمه عشق اوست را جان بنـهیم دوست را        

                تیغ بریده پوســـت را تا دل اسـتخـــوان کشم

 

رفته ای از دیار دل  کار تو نیــست کار دل

گر نـــشوی تو یار دل پا به سر جــهان کشم

 

               خــــصم اگر حـــسد کند راه وصـــال سد کند             

                گر مـــژه ات مدد کند تـــیر تو در کمان کشم 

 

                                                       شاعر گمنام      

 

 

 


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : یکشنبه 9 اردیبهشت1386 و | +

کاش امشب باز بیایی

در را گشایم به رویت

با دلبخندی خوش دلم را  به دست نوازش بسپاری

کاش امشب باز بیایی

و دستان سردم را

با گرمای دستان مهربانت زندگی ببخشی

وای اگر بیایی

چه شوری سر تا پایم را فرا گیرد

کاش امشب بیایی

تنها در خواب سحرگاهانم

همینم کافیست......

 

 

 

                     شــــــــــــــده دیوانه دل عاقــل من

                  زخــم بی مرهم تــــو بـر دل من

 

                      گـــــریه های دل و تنــــهایی جان

                      شده از عــشق تو این حاصــل من

 

                      غافـل از یاد تـــــو یــکدم نــــتوان

                      چــه گذشـــته به دل غــــافل مــــن

 

                       به جز این کعــــبه طـــــوافی نکنم

                       چه سرشتـــی تو به آب و گــل من

 

                        بار الـــها اگرم کــــشت به جــــور

                        از بــــلا دور نــــــما قـــــاتل مــن

 

                                    شاعر گمنام


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : شنبه 1 اردیبهشت1386 و | +

به گمانم تنها ماندم برای همیشه

به گمانم نمی آیی برای همیشه

به گمانم در هجران روی تو اسیرم برای همیشه

به گمانم تمام این گمانها

تنها و تنها

یک گمان است برای همیشه

و باز من منتظرم برای همیشه.......

 

شده ام چــــو روح سردی به مغــاک یک مزاری

به امیــــد لاله رویی به هـــــوای گـل عــــــذاری

به امیـــد اینکه روزی غـــــم مــن ز دل زدایــــی

همه عمــــر انتظارم، عجــــبا چــــه انتــــــظاری

نتــــوان به تو رسیـــدن ، نتــــوان ز تو بــــریدن

نتــــوان بریدن امیــــد و نـه یــــک امیــــــدواری

شده ام چو کوه موجی که به صخره هر چه کوبم

نه ترک به صخره آید ، نه شکسته یک حصاری

شده ام چــــــو گردبـادی که به دور خود بپــــیچم

نه گشایشـــم به دشـــتی ، نه گشـــایشم به کــاری

نه عــــجب که این معمـــا همه جـــان من بــکاهد

که تماـــم جان خود را همه بســــته ام به یــــاری

به چـــه دوزخــــی فتــــادم که ره گریــــز نبـــوَد

عجـــبا چه ســـخت دردی ، عجبـا چه روزگاری

نه رهـــیدن از تو بتوان که به پا تو سخــت دامی

نه گسستن از تو بتوان که به جان تو ریشه داری

چو بلـــوط سخت جانـــم که به پایــــت ایســــتادم

نه چو بــــید هـــرزه لرزی ز نسیــــم کم مـداری

 

                                             شاعر گمنام

 


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : شنبه 25 فروردین1386 و | +

هر گاه خیالت در فراسوی ذهنم

سو سو میزند

این شعر حافظ در ذهنم پرسه میزند

ای یار

با خیالت هم خوشیم

پس به شادی میخوانم برای خیالت

که هیچگاه تنهایم نمی گذارد:

 

 

یک جهـــــان مژده که آن یار جهـــــان بیـــن آمد

قــــوت روح و تـــــن و جـــان و دل و دیــن آمد

بر زبـــــان بـــود دعـــــا کـــــز ملـــک آمین آمد

 

(( سحــــــرم دولـــت بیـــــدار به بالیــــــن آمد   

گــــفت بر خـیز که آن خــــــسرو شــیرین آمد))

 

خــــوش خـــــبر ای دل خرم که به کامــــت ایام

یمــــن این مـــــژده که یار آمد و معشوقه به کام

برو در میکده عـــــشق و از آن بــــــاده مـــــدام

 

((قدحی درکش و سرخــــوش به تمـــــاشا بخرام

تا ببیــــنی که نـــــگارت به چه آیـــــین آمـــــد))

 

ای گــــل از پرده کنــــون چــــــهره ی زیبا بنمای

بلـــبلا نزد گلـــــت نغــــــمه ی ســـــوزان بسرای

به تـــــماشای بــــهاران ز گلـــســــــتان به در آی

 

(( مــــــژدگانی بده ای خــــلوتی نافــــــه گشای

که ز صـــــحرای خـــــــتن آهوی مشکین آمد))

 

یــــار آبــــی به دل افروختـــــگان بـــــاز آورد

درس عشـــــقی به نـــــو آموخــــتگان باز آورد

شــــادمانی به غــــم اندوختــــــگان بـــــاز آورد

 

((گـــــریه آبی به رخ سوختــــــگان بــــاز آورد

نـــــاله فریــــاد رس عاشـــــق مسکــــــین آمد))

 

دل ز شــــوق رخ دلـــــدار نگنجــــیده به پوست

باده خـــــوردن به در میکـــده دوســـت نکوست

از سبــــویی که رخ و نقــــــش دلارام بر اوست

 

((ساقیـــا می بده و غم مخور از دشمن و دوست

که به کــــام دل مـــــا آن بـــشد و ایــــن آمــــد))

 

طایـــــر دولـــــت آن یــــار چو بنمـــــود گــــذار

دست وصلــــم چو بشد حلقه به گـــــیسوی نگــار

زهر هجـــــران بچـــــشانید فلـــــک آخـــر کــار

 

((رسم بد عــــهدی ایام چـــــو دید ابـــــر بــهار

گریه اش بر ســــمن و ســـنبل و نســرین آمد))

 

دل ســــودازده در چنــــگ ســــیه گیـــسوییست

خرقه ی جــــان به گروگان رخ مــه روییـــست

عـــــقل حیــــرتزده آواره او هـــر سویــــــیست

 

(( مرغ دل باز هــــوادار کــــمان ابروییــست

ای کــــبوتر نگــــران باش که شاهیــــن آمد))

 

بــــاغ مشــــاطه گـــــر آراست به سنــــبل کاکل

تاج آویخــــت به سر شــــد چــــمن آرا سنـــــبل

چشــــــمه سویی به خروش آمد و خندان شد گل

 

(( چون صبــــا گفته ی حافـــــظ بشـــنید از بلبل

عنـــــبر افشـــــان به تـــماشای ریاحیـــــن آمد))

 

                                             شاعری گمنام

 

دوستان عزیز

این تضمینی از شعر زیبای حافظ بود

بیتهایی که در پرانتز ذکر شده است شعر حافظ می باشد

و دیگر بیتها مربوط به اشعار شاعر گمنام می باشد

گر چه میدانم سراسر اشکال است و یه جور شرمندگی هم دارد

چون استفاده از اشعار بزرگی چون حافظ در شعرکار بسی دشوار

و همچنین پر رویی نیز به شمار می آید( به خصوص برای شاعرانی مثل شاعر

گمنام که در شعر بسیار مبتدی هستند و هنوز اول راه می باشند)

اما به بزرگی خودتون ببخشید


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : چهارشنبه 15 فروردین1386 و | +

زخمهای دلم را بنگر

غمخانه ی دلم هیچگاه کهنه نمیشود

به یاد تو هنوز زنده است

آبادش نمیکنم

زیرا که ویرانی اش سهم دل من است

و هنوز هم منتظرم...

 

 

عمــــــران نکــــنم ویــرانه ی دل

گنجــــیست بزرگ غمـخانه ی دل

جز عشـــق مَهَم ، گر جــــان بنهم

رحمــــی ندهـم ، در خـــانه ی دل

تا عشـــق رخش ، حاصـــل نشود

عاقــــل نشــــود ، دیـــوانـــه ی دل

این شهر پر است ، در میکده اش

از عــربـــده ی مـــــستـــانه ی دل

از خــاک تـــنم ، وز آب رخـــــم

شــد ســـرو بــــلند ، دردانه ی دل

شـــــادی نکــــنم جـــز بر رخ او

گنــــجیست بزرگ غمـخانه ی دل

                                                            شاعر گمنام

با سلام

امیدوارم تعطیلات بهتون خوش گذشته باشه.

خواستم از لطف همتون تشکر کنم. تو این مدتی که نبودم

منو تنها نذاشتین و این خیلی خوشحالم میکنه. از همتون ممنونم

اما یه مطلبی رو میخواستم بگم

شعرهای شاعر گمنام همیشه مورد لطف تک تک شما دوستان بوده. بعضیها با

تعریفها و تمجیداشون دل این شاعر هر چند مبتدی رو گرم کردن و بعضیها

با انتقادهای درست و به جاشون بهش یاد دادن که هنوز برای بهتر شدن راه بسی

دراز است. اما چند نفر از دوستان عزیز در قسمت نظرات و یا به صورت ایمیل

از من خواستن که این شاعر گمنام رو معرفی کنم.

میخواستم این بار اگه خواستین نظر بدین این سوال رو هم جواب بدین:

که چرا دونستن نام این شاعر براتون اهمیت داره؟ مگه نه اینکه با شعراش داره

با شما حرف میزنه و حرف دل خیلی ها رو میگه. چه فرقی میکنه که نامش رو بدونین؟

این سوال شاعر گمنام بود . خواستین جوابشو بدین.

ممنون و یا حق


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : یکشنبه 27 اسفند1385 و | +
                

  سال نو بر شما دوستان عزیز و همنشینان وادی زخمم

                           مبارک باد

      با آرزوی سالی سرشار از شادکامی و سعادت برای شما

        

 

بهار آمد، بهار آمد، دوباره بوی یـــــار آمد

بهشت از آسمان پایین به حــکم کردگار آمد

وفا آمد ، صفا آمد، دل از هر غـــم رها آمد

به هر دردی دوا آمد، به هر بیـدل قرار آمد

 

روان از هــــر طـــــرف هر ســــــو

هــــزاران چشــــمه ســــــار و جـــو

ز صــــحرا قـــــمـــــری و تیــــــهو

بـــــــه روی شاخــــســـــار آمـــــــد

 

به بــــاغ آن دلســــــتان آمــد

به جانــــها صـــد روان آمــد

به ســــوسن صــد زبان آمــد

به گلشـــن صــــد هزار آمــد

 

به دلها شــوق وشور او

به ظلمــت شوق نور او

به فــــرمان عــــبور او

هزاران جان قطـار آمد

                                    شاعری گمنام

الهی..

به حرمت آن نام که تو آنی و به حرمت آن صفات که چنانی

به فریادم رس که میتوانی

نوازنده ی غریبان تویی و من غریبم

دردم دوا کن که تویی حبیبم

                                  ( خواجه عبدالله انصاری)

             بهاران تهنیت 

 

کاش با آمدن پرستوها تونیز باز آیی.....

منتظرم....

 


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : پنجشنبه 17 اسفند1385 و | +

مثل پایان یک اوج شفق

مثل یک عهد عمل ناکرده

مثل پیمان به سر نابرده

مثل پایان زیبایی یک اقیانوس

مثل قافله سالار دچار رهزن

مثل دریاچه ی خشک

مثل یک رنج سراب

مثل سوخته جنگل سبز

مثل ویرانی یک شهر بزرگ

مثل آغوش پر از نا امنی

مثل یک نفرت تند

مثل بشکستن یک حرمت پیر

مثل آلودن یک عشق عفیف

مثل افتادن بیژن در چاه

مثل یخ بستن آغوشی گرم

مثل پوکیدن ابریشم نرم

مثل ترکیدن بغض قرنی

مثل مسدودی روزنه ی امیدی

مثل پاشیدن یک شوق بزرگ

مثل پایان یک آغاز قشنگ

مثل خط پایان

مثل افتادن خورشید ز بام

مثل کاهیدن یک جرعه ی جان

مثل پایان شدن صبر خدا

مثل بشکستن یک کوزه ی آب    در دل گرم کویر

مثل یک وعده ی پوچ

مثل یک منتظر بی امید

مثل فریاد پسینی که ز آخر نفسی می آید

مثل وامانده دمی که به ته مانده ی جان می ساید

مثل یک شامگه بی خورشید

مثل یخ بستن یک اقیانوس

مثل زانو زدن کوه بلند

مثل آواز جغد در شبانگاهی سرد

مثل زوزه ی باد

مثل دهشتکده ی خاک مغاک

مثل تاریکی یک بیشه به شب

مثل یک صیحه ی مرگ

مثل افتادن برگ

مثل یک شیون سخت

مثل یک شام سیاه

مثل جان دادن تک فرزندی

مثل خشکیدن یک لبخندی

مثل خاموشی یک شمع به جمع

مثل جان دادن یک نور چراغ

مثل خشکیدن گلها در باغ

مثل تنهایی یک گورستان

    

                                   رفـــتنت بــود چــنین

 

 

                                                      شاعری گمنام

 

              رفتنت را نظاره گر نشستم تا باز آیی....

 

 


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : شنبه 5 اسفند1385 و | +

چه تنها نشسته ام

وقصه ی عشقت را

بیت به بیت

برای این دلم میخوانم

تا مگر آرام گیرد.....

 

 

 

رحمــــی کن ای عزیـــز ترینــــم به حال دل

تا کــــی ز دشـــــت دل بـــرمی غــــزال دل

آغــــوش گرم خویــــش به روی دلـــــم گشا

ننگ است همـــچو عمـــر گرامــی مجال دل

بغض است هر دمی که به دور از تو بگذرد

نزدیـــک دل بیـــــا کـه ببخـــشی کـــمال دل

باور نمی کنـــی که به جنونـــم کشــانده ای؟

بنگـر به ضـــجه های دل و قیـــل و قال دل

در دوزخ فــــراق تــــو تا کــــی به آتـــــشم

کی مـــژده ی بهــــشت دهی از وصــال دل

در اوج ناز خویشـــی و خوش گـــرم دلبری

کی در حضیـــض خاک ببــــینی مـلال دل؟

افتــــاده ی توایـــم و غبـــاری به درگهــــت

زیــــن بیشتــــر مبــــند کــــمر بر زوال دل

شاهین  کجــــا رسد به بلـــندای وصـــل تو

در کــــوه قاف می شکنــــد پــر و بـــال دل

 

                                              شاعرگمنام

 

 

شاهین نامیست که این شاعر گمنام

در بعضی از شعرهایش از آن استفاده میکند

راحت تر بگویم همان تخلص شاعر است.

 

 

          برایت از قطره قطره ی عشقم دریا می سازم.....بیا

 

 

 

 

 


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : دوشنبه 23 بهمن1385 و | +

حال که بی تو نشسته ام

حال که تنها و سرگشته ام

حال که پریشان و شکسته ام

تو برایم بگو

که چگونه سر کنم این درد را

این ماتم واین غم را....

 

 

 

 

 

   بـــعد از این گر نکــــنم چاک گریبان چه کنم؟

   مایه ی ننگ بود جان ،پس از او جان چه کنم

    هر که او را بــــــپرستد بپرســــتم چو خـــــدا

    قــــبله ی آخر من او بود،ایــــمان چه کـــــنم؟

    اوست از حیرت و سرگشــتگی ام داده نجات

    باز بی روی عزیزش دل حــــــیران چه کنم؟

   عــشق ما رنگ بهار است، کنون تازه و سبز

    بی رخش با شبـــح سرد زمســـــتان چه کنم؟

 

 

                          قحــــطی عشـــــق شود، مــهر نورزد اگر او

                          گرنبــــاشد چه کنم؟ مهر فــــــراوان چه کنم؟

                          کعبه با شـــوق تو نزدیک و بــــیابان پر خار

                          در ره عشـــق تو با خار مغــــــیلان چه کنم؟

                          زور عشـــق است که انسان بــنماید دد و دیو

                          بی دم عشــق به این نفس چو حیوان چه کنم؟

                          عشـــق تو آبی و آرام چـــو اقـــــیانوس است

                          موج برخـــاست اگر از سر طــوفان چه کنم؟

 

                                                                 شاعری گمنام

 

 

           چه کنم؟.......به دریا چشم دوخته ام تا بیایی


.:: ::.



.آب در عاشورا....
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : دوشنبه 2 بهمن1385 و | +

 

 

 

این دشت زخم دل من است

زخم های این دل شکسته ام

چه بگویم که این دلم

به دریای خون نشسته است

و تنها بر لبانم

این نقش بسته است:

تشنه ی وجودتم یا حسین

 

 

              

 

 

در میـــــان خیمـــــه های شـــــاه دیــن

کـــودکــان از رنــــج بی آبی حــــزین

 

                       العــــطـش بانــگ رسـایی گشــــته بود

                       آب همچــــــون کیمــــیایی گشــــته بود

 

یا عمو جـــان، یا عمــو جــان ورد لب

از عطـــــش بر جانـــشان افتــاده تــب

 

                      تشـــنـــــگان را ســـخت مـی آزرد آب

                      آبــروی خــــویـــش را می بـــــرد آب

 

گریــه ی اطفـــــال چـــون گـوش کرد

پرچـــــم سبــــز عــــلی بر دوش کـرد

 

                      از حسیــــن بن علـــی فـرمان گـــرفت

                      مشک را بر دوش همچون جان گرفت

 

چــــون به پهــن شانه اش افکند مشک

بر رخ ماهــــش قمــــر میبــرد رشک

 

                      پهــــن در آن دشـــت، عطـــر یاس شد

                      ســوی میـــــدان حــــضرت عبـاس شد

 

جز خــــدا در آن میـــان یاری نداشت

زان همه لشـــکر جلــــوداری نـداشت

 

                    کی تـــــواند خصــــم تاب آوردنـــش؟

                    منصـــــرف کــــردن ز آب آوردنـش

 

تاب بر تیغـــــش نبـــود المـــــاس را

آفریــــن میزد حـــسین، عبـــــاس را

 

                    گوییــــا نور شــــهاب و رعـــــد بود

                    در کنـــار دجـــــله آمـــد او فـــــرود

 

تا رســــاند آب را بی تــــــاب بــــود

هم به دست و هم به چشـمش آب بود

 

                     دســـت خود را زیر آب صـــاف زد

                    پــــرت کرد آب و بر اطـــــراف زد

 

آب را تا آسمــــان پرتـــــاب کــــرد

آب را هـــم از خجــــالت آب کـــرد

 

                       آتشــــی در جـــان آب انـــــداخت او

                       کار آبـــی را به آتــــش ساخــــت او

 

اشک زین بیــــداد بر افلاک ریخت

آبــــروی آب را بر خـاک ریخــــت

 

                       از کــــنار دجـــــله گر ناشـــــاد شد

                       آبـــــــروی آب هم بر بـــــاد شـــــد

 

آب را داغـــــی به دل بنهاد و رفت

آب را عبــــاس آتـــــش داد و رفت

 

                       تشــنه کام و دل پر از خوناب رفت

                      آبروی دجـــله همچـــــون آب رفت

 

در میان چشــــم او پـر بـود اشک

تشنه لب از آب پر بـنـمود مشــک

 

                        مردی از عــباس می آموخت آب

                       درمیان مشک هم می سـوخت آب

 

سینــه اش از غـــیرت او داغ شـد

آب هـم بر مردیــش مشــــتاق شـد

 

                      از آب دجـــله ای مسلمان کمـتری

                      گر ز پیش تشنــــه راحت بگذری

 

گر فقیری را نگیری هر دو دست

مکتـــب عـــباس را دادی شکست

 

                      گر که ننوازی یتیمی را چو جـان

                       مکتــــب عبــــاس را دادی زیان

 

شاعری گمنام

 

 

 

 

این ایام سوگواری

ایام خون و غم

ایام درد و رنج

ایام اشک و زخم

                      را به تمام شما عاشقان و به سوگ نشستگان

                                            تسلیت می گویم

 

 

            

                                   

 

                                التماس دعـــــــــــــــــا


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : چهارشنبه 20 دی1385 و | +

چه بنویسم؟

دیگر آن نای و توانم رفته است

دیگر آن تاب و توانم رفته است

دیگر این دستانم

این قلم جانم

رو به خاموشی می رود

تا به کجا بنویسم که باز آیی

بنگر به تن خسته ام

تو بگو برای این جان به تابوت بسته ام

من چه بنویسم؟.......

 

 

 

 

 

 

 

 

من چه بنویسم قـــلم در دسـت من مردست

روح شـــادی در دل شادابـــم افــــسردست

من چه بنویسم که گل خندان و شـادان است

باغ گل درسیــنه ی من خشـک و پژمردست

 

من چه بنویسم که بغــضم در گلو خشکــــید

من چه بنویــسم که از دل رخت بـــست امـید

 

من چه بنویســم که خشــکید این قلم از غـم

این قلــــم در دســـت من پر گشـــته از ماتم

بــــس نوشــت از آرزوهایی که پژمــــردند

روح را فرســـوده کرد و، جان و دل را هم

 

من چه بنویـــسم که غم در چهره ام شادست

دیگر این خورشــــید از آن بــام افتــــادست

مــــن چه بنویــــسم که هر چه آرزویــم بود

خـوب، آگاهم که همچـــون خاک بر بادست

 

من چه بنویســـم قلم را کـــرده ام غمــــگین

سینـــه ات را کرده ام از غـصه ها سنــگین

من چه بنویســم که دیگر سفره ی دل نیست

همچو سابــق سفـره ای سرزنده و رنگیـــن

 

من چه بنویــسم عـــرق از شــــرم بر رویم

کــوره راهی جســــته نا همــــوار می پویم

مـن خـــطا کردم،گــــنه کردم به تا وانــــش

جان کنـــم باشد ســــزایم ،فــــاش می گـویم

 

هر چـــه بنویســــم دگر از نا مرادیهــــاست

از دل تنـــگ است و از پایـان شادیــــهاست

 

هر چـــه بنویــــسم بود از قـــــصه ی پایان

انتـــــهای قــــصه ی پـــر درد زیـــــبایــان

هر بنویــــسم بـــود از نیســــتی و مـــــرگ

کــــندن جـــــان در میان دامـــن جــانــــان

 

 

شاعری گمنام

 

 

دفتر قلب وجودم خالیست...بازآ ....برایم از عشق بنویس


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : شنبه 2 دی1385 و | +

سالهاست پشت این پنجره ی  فاصله ها منتظرم

بگشا پنجره ی دلت را

پنجره ی چشمانت را

مرا پذیرا باش

این تن خسته و قلب رنجورم منتظر است

باز کن پنجره را.....

 

 

 

باز کــــن بار دگـــــر پنجـــــره را

دیــدنی هســــت از آن پنـــجره گل

ز گل عــــشق تو پر بــــاغ دلـــــم

بــاز فریـــــاد کند حـــــنجره گــــل

 

                باز کـــن بار دگــــــر پنجـــــره را

                 دیدنی هــــست گــــل باغ رخـــــت

                 باغ عشـــق تو ز بـــس تازه و سبز

                 تــــازه در دل بکــــند داغ رخــــت

 

                            تـــو به تو ایـن همه گل در دل باغ

                            روشــنی بــــخش دو چشــمان منـند

                            جان نــوازند و فرحبخش چو عشق

                            همه گلهــــای دلــــت جان مــــنــند

 

                شـــود آیا که پس از این هــمه رنج

                ره دهـــی بلبل سرگشـــته به بـــاغ

                خــــسته از این هـــمه پرواز کنون

                باز با شـــوق تو برگشــــته به بـاغ

 

شــــود آیــــــا که در بــــاغ دلــــت

بـــــاز بر بلــــبل گمـــــراه کـــــنی

با گـــــل ناز و لطــــیف دل خــــود

بـــــلبل گمـــــشده همـــــراه کنـــی

 

                شــــــود آیــا که در بــــاغ دلـــــت

                بـــــاز یکبـــار دگـــر باز شــــــود

               باز این حنــــجره ی خـسـته ی من

               پر زشـــوق گــــل و آواز شــــــود

 

                            شــــود آیــا که از این پنجــــــره ها

                            هـــــمه ی بـاغ و گلسـتــــان تو دیـد

                            شـــــود آیا که دهــــی بر دل مــــن

                            به گلســـــتان و گــــل و باغ نویــــد

 

                پشــــت باغ دل تو پنــــــجره است

              که تـــوان دید از آن پنـــجره عشق

              از همه ســــمت ز فریـــاد پر است

              به امیــــد تو در این حــنجره عشق

 

پشــــت این پنجــره من با دل خود

محــــو در اینـــــهمه زیــــبایی تـو

سالهـــا هســت از این پنـــجره من

شاهـــــد عــــشق تماشــــایی تـــــو

 

                می زنـــم آتـــــش و بر باد دهـــــم

                بی وجــــودت همه خاکســـتر عمر

                بســــته ام عــــهد که با دل باشــــم

                پشــــــت این پنـــــجره تا آخر عمر

 

                            عــــهد بستیــــم مــن و دل بکنـــیم

                            کــــمتر از یک سر مـــو فاصله را

                            هر دو هستــــیم کنون آخر خـــــط

                            خـــــتم سازیــــم دگر غائلـــــــه را

 

 

                                                       شاعری گمنام

 

 

برایت از تمام دریاها عشق می سازم....بگشا پنجرا را تا ببینی.


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : شنبه 18 آذر1385 و | +

این فریاد نبود توست....

فریاد نداشتنت

کجایی که دیگر بار زنده ام کنی....

سینه ام خسته از اینهمه فریاد اکنون

باز هم منتظر است

تا دیگر روز با تو بودن را تجربه کند

تا مگر این فریاد خموشش آرام گردد

باز هم فریاد سر خواهم داد

به بلندای نبودنت.....

 

 

 

 

فــــراق عشــــق تو را تا کجا کشــــــم فریاد؟

خـــدا خـــدا کنم و تا خـــــدا کشـــــم فــــریاد

 

ز ابتــــدا کــه شــــدم عاشـــــق تو دانســـــتم

ز هجــــر روی تو تا انتهــــا کـــــشم فـــریاد

 

تو پادشاهی و دل ریزه خوار عشق تو هست

ز دســــت شـــاه، مـــن بی نـــوا کشـی فریاد

 

                   چه بغضها که شکستـــی میان سیــــنه ی من

                    ازاین  سپس به صــــدای رســـا کــشـم فریاد

 

                    قیـــامت است چو آهنــــگ رفتـــــن آغـازی

                    ز قامتــــت به قیــــامت چــــها کــــشم فـریاد

 

                     میـــــان روح مـــن و تو چه ماجرایی رفت

                     که تـا ابد مـــــن از آن ماجـــرا کشـــم فریاد

 

چه ماجـــــرا که دل تو جــــدا به نــــاله بلند

چه مــاجرا که زدل من جــــدا کشــــم فریاد

 

چه ماجــــرا که تو در آشــــکار بی تــــابی

چـه ماجرا که مــــن اندر خفـــــا کشم فریاد

 

چه ماجرا که ز نجـــــوای عاشـــــقانه ی تو

ز هــــوش رفته ام و زان نــــدا کشــم فریاد

 

                  هوای کوی تو عطــــری دگر میــــانش بود

                   به یمــــن عطـــــر تو در آن هوا کشم فریاد

 

                    به حــــج روی تو ای کعـــــبه ی دل عاشق

                    به مــــروه مــــیروم و تا صـــــفا کشم فریاد

 

                                                               شاعری گمنام

 

 

                        فریادم تا پشت فلک خواهد رفت.....


.:: ::.



.به نام اول عشق.....
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : چهارشنبه 8 آذر1385 و | +
پاییزهیچ حرف تازه ای برای گفتن نداشت

اما

         همین که از منبر بلند باد

بالا رفت

                      برگها چه زود به گریه افتادند

 

 

 

زاده ی پاییزم

فصل شور و شعر       

     فصل غم و راز

             فصل عشق و اشک

 

زاده ی آذرم

ماه آتش

              ماه سوختن

                                     ماه گریستن

 

آری

فردا زادروز این شوریده ی تنهاست

فردا سالروز آغازین من است

اگر از احساسم بگویم            همه هیچ است

همه از درد غربت و تنهایی است

همه از احساس شوریدگی است

اما تنها میدانم

که فردا بار دیگر متولد می شوم

پس.....

 

                 تولدم مبــــــــــــــارک

 

چیزی برای پذیرایی ندارم

چرا که دستانم خالیست

در شهری غریب و تنها هستم......

تنها میتوانم پذیرای قلب مهربانتان باشم

از همه ی شما به خاطر مرهم هایتان ممنونم

و به خاطر قدوم مهربانتان

در پناه حق


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : شنبه 27 آبان1385 و | +

تقدیم به تو...

تنها میخواهم که درکم کنی....

دردها و احساسم را بفهمی.....

بنگر به چشمان منتظرم....

که تنها انتظار چشمان تو را دارند....

 

 

 

 

من ز عشقت جان به لب گشتم نمی فهمی چرا؟

از لبـــانت غـــرق تب گشتم نمی فهـــمی چرا؟

 

من در این طـــوفان عشــــق آتشینت همچو بید

شمـــع لرزانی به شب گشـــتم نمی فهمی چرا؟

 

ناله ام پشـــت فلک رفتست، کر شد گــــوش تو

بهــــر تو دور از ادب گشتـــم نمی فهمی چرا؟

 

تا بیابم لیلـــی خود را در این صحـــرا و دشت

پا و سر یک سر طـــلب گشتم نمی فـهمی چرا

 

گــر چه زهری تلـــخ بودم لیک در جام لبـــت

شکر و شـــهد و رطب گشتــم نمی فهمی چرا؟

 

 

                                                   شاعری گمنام

 

 

                     نمی فهمی چرا....؟


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : جمعه 19 آبان1385 و | +

باز امشب با یاد تو جشنی گرفته ام به وسعت تمام عشقم

با یاد تو و با حضور زیبایت انسی گرفته ام وصف ناشدنی

کجایی تا ببینی که چگونه سرمستم و مسرور؟؟؟

مسرور از وجود خیال انگیزت.....

برای من خسته همین وجود خیالت کافیست......

 

 

بــــهار را بپــــرورم،بهــشـــــت را بیـــــاورم

به یـــاد روی دلــــبرم،کنم ز غنـــچه بستــــرم

به مــــهرو ماه لـــج کنم، ستـــاره را فلـــج کنم

به نور چشــــم کــج کنم، چو ابــروان دلبــــرم

فتــــح کـنـد قــلوب را،فســــخ کند عیــــوب را

بسته به چوب خوب را، که من زخوب بهتــرم

گرچه دلم شکســـته ای، گر جگرم تو خسته ای

درب اگر چه بســته ای، هنـــوز من بر آن درم

عــــقل جــــهاد میکــــند، سینـــه گشـــاد میکند

هرچه که داد میکند، گوش من است و من کرم

عشق تو گرکنــد زیان، مرگ شود مرا عیـــان

باز منـــم که این میان، منتــظرت به محشـــرم

رسته چمـــن زجای تو، عـــطر گل از برای تو

منـــم که از هــــوای تو، هنـــوز هم معــــطرم

برتـــــو نگاه میـــکنم، ســــینه پــر آه میــــکنم

باز ســــیاه میکــــنم، اســــم تو را به دفتـــــرم

عشــــق و نوید گر تویی،روح امـــید گر تویی

سیم سفیـــــد گر تویی، من زر سرخ احمــــرم

 

                                                      شاعری گمنام

 

 

 

                        تنها به یاد تو می سرایم.....


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : شنبه 6 آبان1385 و | +

چه چاره سازم این درد عشق را؟

چاره ام را تو بگو...

تو که اینگونه عاشقم کرده ای...

تو که این درد را تنها هدیه ام قرار دادی

تو که مرا به مرز جنون کشانده ای...

چه چاره سازم؟...

 

 

دل بسوزانم از این سوگ و جگر پاره کنم

                                                     عشــق تو چاره کنـم

خون بیالایم از این چشـــم و چو فـواره کنم

                                                     عشــق تو چاره کنـم

آنقدر اشک ببـــارم که شــــود دیده سپــــید

                                                      بــاز آنـهم به امـــید

تا اثـــر در دل آن صـــخره و خـــاره کـنم

                                                     عشــق تو چاره کنـم

دیده زین غصه اگر اشــک ندارد چه کند؟

                                                     خون نــباردچه کند؟

واژگــــون کاسه این چـــشم به یکباره کنم

                                                     عشـق تو چاره کنـم

بدوم در پـــــِیـت آنقدر که دل خـــسته شود

                                                     نفسش بـــسته شــود

دل در این مـــهلکه درمانده و بیــچاره کنم

                                                    عشـــق تو چاره کنـم

اشــک ریزم عـــوض آب دگر در قـــدمت

                                                    اشک اگرهست کمت

مقدم و فرش و زمین را همه خونبــاره کنم

                                                    عـــشق تو چـاره کنم

بعد تو گر نفسی هست در این سینه ی تنگ

                                                     آن نفس تکه ی ننگ

ننــــگ جان را به طریقــی ز تن آواره کنم

                                                     عــشق تو چاره کنــم

این نه داغیســـت که بالاتــر از آن داغ دگر

                                                     غیر دل سوخت جگر

کوه غـــم را به کدامـــین کره سیــــاره کنم؟

                                                     عــشق تو چاره کــنم

هر چه دل میشکنی بشکنش از آن تو هست

                                                      دل به فرمان توهست

عقل و جان و دل و دیـن را همه بیکاره کنم

                                                      عشــق تو چــاره کنم

 

 

                                                          شاعری گمنام

 

 

     چه چاره سازم این درد را....؟


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : یکشنبه 23 مهر1385 و | +

شب ز راه آمد....

و من با آمدنش امید دوباره دیدنت را به دل دادم....

چه اسراری در دل این شب نهفته است

که اینگونه با آمدنش شوق دیدارت را به دل مهمان میکند

در تاریکی  شورانگیزش با اشک شوق، گل پژمرده ی

دل را زنده میکند.....

تمام دنیایم در این شب نهفته است....

دنیایم چه تاریک است....نه؟

 

 

 

 

شب شد و باز می رود خورشـید

باز هــــم بســــته ام به تو امـــید

در دل خسته ام که عـاشق توست

عشـــق تو مانده دائـــم و جــاوید

                

             شــب شد و باز می رسد مهـتاب

             ســـینه پر آتشـست و دیده پر آب

             گـــل پژمرده ی تو حبس شدست

             آفتـــابی به بـــاغ دل، تــو بتــاب

 

                             شــب شد و باز دل پریشـــان شد

                             سیــنه از بغـــض راه بنـــدان شد

                             دل پـــژمرده لیـــک بــــا یـــادت

                             باغ گل گـــشته و گل افشـــان شد

 

                                                        شاعری گمنام

 

 

 

            


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : شنبه 15 مهر1385 و | +

من امشب قصه ام را نجوا میکنم....

قصه ی آن درد غریبم......

قصه ی غصه ام...

گوش میکنی؟؟؟؟

 

 

من امــــشب قصه ی صد غــــــصه دارم

شرابــــی دوســـتان، جامـــی خـــــــدا را

شده چون مــــوم بی قـدرت به دستــــــش

دلـــی که بوده عـــــجب سنــــگ خـــــارا

 

                          من امــــشب دوریـــــش را کــــی توانـــم

                          خدایـــا مرحمـــــت کــــــن بــردبـــــاری

                          ز دل فریـــــاد غـــــم نشـــــــنیده بـــــودم

                          چه شد افتــــــاده دل امـــــشب بـــه زاری

 

ز فــریــــاد دل امشـــــب در عـــــذابــــم

مــــنی که از ســــــکوتش خســــته بـودم

ندانـــــم از کــــــدامیـــــن در گـــــشودند

دلــــــی که من به دنــــــیا بستــــه بــودم

 

                          خـــدایا عشـــــق امشــــــب کرده غـــوغا

                          دلـــم عاشــــــق شده پیــــــداست مــــعجز

                         هــــــمه یاران به دنــــدان بـرده انگـــشت

                          من و عاشـق شــــدن؟، نه ،هیچ ، هـرگز

 

دلـم امـــشب چــــو مـــرغ ســــر بــریده

مــــیان سیــــنه ام پــــر میـــــزنــد بـــاز

به حـــرف پر ز نیــــش خویــش آن یــار

به زخـــم خـــورده خنـــجر میــــزند بـاز

 

                           نمی دانــــم چــــــرا ایـــــنگونه امشـــب

                           بـــه دل رو کـــرده احســــاس کــــبیری

                           نــــمی دانــم چــــرا خواهــــم فشــــــانم

                           جــــوانی را به پایـــــش تــا به پـــــیری

 

نمــــی دانم چرا بین صـــــد احســــــاس

من امـشب این یک احساسم غریب است

شکیبـــــایی دهــــد این عقــــل فــــرمان

ولی دیــــوانه فــــارغ از شکیــــب است

 

                           نمی دانــــم چــــرا آن کــــــوه ســـــنگی

                           چـــــنین آسان ز احســاسی گذشت است

                           نـــــدای مـــرگ عـــشقی می دهــــــد او

                           به آنــــــکس کاختیـــارش رفته از دسـت

 

به بــــازی آن صـــبا بگـــــــرفته کــاهی

کــــــنون داغــــم که او بازیـــــگری بود

گناهـــــش را ببـــخشــــودی چـــــرا دل؟

مگـــر احســــــاس تو خاکستـــــری بود؟

 

                          قضـــــاوتها چـرا ایــــنگونه با توســـــت

                         دلا شــــاید به جــــرم آلــــوده گـــــــشتی

                         چرا عاشــــق شدی از عمـــــق جانـــــت

                          که حال انــــگشت نــــــمای توده گشــتی

 

کــــجا دل بـــــوده با این سخــــت عهدی

کـه کـــــشتندش به قاتــــل داده پـــــاداش

دوباره گـــــشته گـــــرم مـــــجلــــــس او

دوبــــــاره اوفتـــــاده ســـــجده بر پـــاش

 

                         بـــیا ای یـــــار دل در سیـــــنه افســــــرد

                         کـــــجایی لالــــه ی صحـــــرایی بــــــاغ

                        لــبم یــخ بـــــست و ســــرما جسم من برد

                         یخــــی را آشـــــنا کــــن بــــا لبـــــی داغ

 

 

                                                           شاعری گمنام

 

 

                   


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : جمعه 7 مهر1385 و | +

 

سالهاست که جست و جو میکنم...

عشق را...... امید را.....و...

چرا از من گرفتی ..

که حال باید اینگونه به دنبالش باشم؟

مرا دریاب

که  غریبم و خسته.... خسته از اینهمه جست و جو....

دریاب....

 

 

ز نــــغمه های صدایـــت ترانه می جویم

ز پرتـوی روح بــــلندت جوانه می جویم

            به بــــیکرانه ی عشـقی فــــتاده ام دریاب

            کنار عشــــق عظـــــیمت کرانه می جویم

تقاص عمر مرا آنچه بی تو رفته ز دست

ز کــــردگار زمیـــن و زمانه می جــویم

            شـــکار عشــــق توام در قفـــس گرفتارم

            مرا بـــبین که زصیـــاد دانه می جــــویم

مرا نــــگر که غریبـــــم میان جمع جهان

برای هســــتی خود یک بــهانه می جویم

            پــرم به جاســـت ولی لـــذت پریــــدن را

            دگر نخـــواهم و این بار لانـــه می جویم

مـــنم غریــــب و تنـــــهای نا کجــــا آباد

میان خانـــه ی قلبــــت خانه می جویــــم

 

                                                 شاعری گمنام

 

 

                       

 

 


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : یکشنبه 2 مهر1385 و | +

سلام

 

با سپاس فراوان از تمامی شما دوستان عزیزم که هیچ گاه این زخمهای نهانم را بدون مرهم نگذاشتین و همیشه یاری ام کرده اید. با تشکر فراوان از شما دوستان مهربانم که قلبی به وسعت دریا داشته  و نگاهی به گرمی آفتاب.از همتون به خاطر این دلگرمی ها و محبتهاتون بی نهایت ممنونم.

خیلی ها از من در مورد این شاعر گمنام پرسیده بودید..... کاش بدانید که اون در گمنامی خود زنده است.... این شاعر حرفهای دل من است.... بذارید گمنام بمونه و در این تنهایی و گمنانی  ترانه های دلشو برای شما بزنه.

و اما یه عذر خواهی پیشاپیش....

به دلیل دور شدن راه ( رفتن به دانشگاه در یه شهرستان نزدیک) من مجبور میشم کمتر به شما دوستان عزیزم سر بزنم و در ضمن دیرتر هم آپ میکنم..... خواستم پیشاپیش از تک تکتون معذرت خواهی کنم .

بدونید که شما برایم مرهمی هستید...هیچگاه فراموشتان نمی کنم و تا فرصتی برایم پیش بیاید حتما به شما دوستان عزیزم سر میزنم. به خانه های پر مهرتان می آیم اما اگر دیر شد آن را دلیل بر بی معرفتی من نگذارید و بدانید که باز زندگی فرصتها را از من گرفته است......

در پایان باز هم از شما دوستان گلم تشکر میکنم. و برای همه ی شما عزیزان بهترینها رو آرزو دارم.

در این ماه مبارک منو از یاد نبرید...

موفق و پاینده باشید





.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : شنبه 1 مهر1385 و | +

عجب خیال خامی داشتم که تو هیچ گاه تنهایم نمی گذاری

حال این سزای من است که اینگونه در انتظارت بسوزم...

تا دیگر چشمانم تنها حقیقت را ببینند....

تا دیگر دلم اینگونه  به خوش خیالی خود نشکند.....

 

 

گـــــــفتم کجــــــــا بلــــوط من از پا بشــــــکند

کی یک نــــــسیم شــــاخه ی شمــــــشاد بشکند

آهن کـــــجا ز صحـــــبت فـــــولاد بشـــــــکند

شــــــیرین کــــجا محـــــبت فرهــــاد بشــــکند

شـــــیطان کـــــجا حـــــجاب پریــــزاد بــشکند

دیـــــدم ولـــی شکــــــسته و، ای داد بشـــــکند

 

 

گفـــــــتم کجا ز زوزه ی روباه مــــــرده شــیر

آزاده کــــــی بر وعده ی پوچــــی شده اســــیر

فرمان کـــــجا برد ز رعـــــایای خود امــــــیر

کربـــــاس یا کـــــتان به کجا میــشود حریــــر

دلبر کــــــجا زند به دل یـار خویــــــش تیـــــر

دیـــــدم که میزند به جوانی که گشــــته پیـــــر

 

 

گـــــفتم کـــــــجا که یـار بیـــــــابد مـــــثال من

کـی بنـــــدد او کـــــمر به فـــــنا و زوال مـــن

گفتــــم که عــــاشق اسـت به مهر و وصال من

گـفتم فقــــــط هم اوسـت جــــواب ســـــوال من

آنکـس که هـــــست در همه جا پر و بـــال من

دیـدم فــــــنا نمـــــود و نپرســـــید حـــــال من

 

 

گفتم یقــــین که صـــخره و کوه است یــار من

پر از غـــــرور و فر و شکــــوه است یار من

کـــشتی اگر شـــکسته ، چو نوح است یار من

این جسم خسته هست و چو روح است یار من

از غیر عــــشق من به ســـتوه است یــــار من

دیدم که دوســـت نیست و عــــدو است یار من

 

 

گـــــفتم کــــجا که یار از من خســــته می شود

این در کـــــجا به روی  دـــلم بســــته می شود

این گـــل کجا به دست کســـی دســــته می شود

از بند عـــــشق پــاک کــــجا رستـــــه می شود

از دام و بــــند یـــار چـــــرا جـــــسته می شود

دیدم که جــــست و دام چه بگـــــسسته می شود

 

                                                                       شاعری گمنام

 

 

            

 

 

 


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : یکشنبه 26 شهریور1385 و | +

آری تو بگو..... تنها تو برایم بگو...

این چه بود ؟

عشق یا.....؟

آن سخنهای دلنشینت، آن احساسهای فریبنده ات، و...

چه بود؟

تنها تو بگو.....

این چیست که اینگونه مرا به مرز جنون می کشاند؟

 

 

                     اینکه می پیـچاندم این عـــشق یا گرداب بود

                    غرقه کرد و سوخت، این آتشفشان یا آب بود

                     اینکه با نورش ره وبیراهه را نتوان شناخت

                      کور سو در ظلــمت شب بود یا مــهتاب بود

                     اینکه در آن غرقه گردیدم، نجات امید نیست

                      آب دریـــای زلالی بـــود یـــا مـــــرداب بود

                      این شـــــکوه کوه سنــــگین دمــــاوند بود یا

                      در فلاخن ریزه ســنگ آماده ی پرتــاب بود

                      اینکه نتــوانش محـــک با هیچ معیاری زدن

                      این مس زرین نـــما یا زر خاص و ناب بود

                      نیست خونی در جــگر تا ریزمش در پای او

                       تشنه ی خـــون دل مــن بود یا ســـیراب بود

                                       ؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

                                                                                شاعری گمنام

                                                             

                                                          
.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : چهارشنبه 22 شهریور1385 و | +

بنگر که چه سان بی تو به سیل غم  نشسته ام......

بنگر که چه سان اشکهایم تو را التماس میکنند......

پس کی می آیی تا با دیدنت این سیل اشک پایان پذیرد؟

 

سینـه مجروحســــت و دل تنـــگ است و اشـــک آلــــود چشم

   ریخـــت بس اشـــکـم مگر پر تر ز دریـــا بود چشــــم؟

      اشــک بس بارید چشمــم خویـش را بیمـــــار کرد

         درد دیگر بر هـزاران درد مــن افزود چشم

      زین همه اشـک غمـی کزجـوی چشمـم شد روان

   خشــــک می گردیـد اگـر مانـــند دریـــا بـــــود چشــم

خشک شــد چشــــمم ز اشـــک و کــــرد خونــــباران زمیــن

   کـور شد، بیمــــارشـد، اکنــــون دگر آســــود چشـــــم

      پاک شــــد ، تطهـــیر شد در پیش آن پاکیــزه رو

         ره بردتا دردلش خود را به خون آلود چشم

     گرچه چشـــم از انتـــظار و اشک می گردد سپید

   کرده اسـت از ماتـــمش خـــود را ســیه انـدود چشـــم

همتــــم ایــــن بود که نـــــالاید به خــــــون چشـــــمان مــن

   لیک دور از روی تـــو آخـــر به خــــون آلود چشـــم

 

                                                           شاعری گمنام

 

چشمانم منتظر است....

تنهایشان مگذار....

 

          


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : جمعه 17 شهریور1385 و | +

 

 

بنگر که چگونه در انتظارت نشسته ایم....

بنگر که چگونه اشک فراق بر گونه هایمان جاریست....

بنگر که چه سان چشمانمان در منتظر حضور نورانیت به

 اشک غم نشسته است....

بیا که درد هجران جانمان را سوزاند......

 

ای منتـــظـــرت تمــــام عـــالـــم        از جــن  و مــلک زانــس  و آدم

بر هر که تـوان نمــــود  صــبری       صــــبرازتــو نـــمی شود مســلم

پاشـــــیده امـــــور نـــــظم ودنـــیا       بازآ کـه جــــــهان کنـــی منــظم

تا کـــی پــــس پـــرده ها نـــهانی؟       تا کی به فـراق چون تــودرغــم

ازغـــــیبت چـــون تو برسرخــود       هر چــــند که بیـــشتر زنـم ،کـم

                         نـــــوع بشـــــــر است انتــــظارت

                         بــــر پــــایی عـــدل افتـــــــخارت

ای پشت ستــم خـــــم ازظـهورت        ای کـورشــدست شــب زنورت

بر ظـــلم دگـــــرتحــــملم نیــست         حیران همـــــه ازدل صبــورت

بی خـــــــردی و سبــــکسری را         پایــــان ندهـــد مگرظـهـــورت

مـی تازکه این ســـــــتمگران را          پا مـــال کــــند ســم ستــــورت

درغیـبت تو ستمــگران ، شــــیر         روبـــــاه شـــوند درحــضورت

                         نـــوع بشــــر اســت انتـــــظارت

                         بـــر پــــایی عــــــدل افتــــخارت

بازآ که جهــان اسیر ظـــلم است         خلقی همـه درمسیـــر ظلم است

انســـان بــزرگ و بـــا شــرافت         بازآ که کنــون حقــیرظلــم است

درهرگــذری ز کـــوی و برزن         مجروح کسی زتـــیر ظـلم است

در گوش جــــهان طنــــینه انداز         کوس ستـم ونـــفیر ظــــلم است

بـــازآ که دگر عـــــروس دـــنیا          از شدت ظلم ، پیر ظلــــم است

                        نوع بشـــــراســـت انتـــــظارت

                        بر پـــــایی عــــدل افتـــــخارت

بازآکه جهان به جهل اسیراست          ظالم همه جا بزرگ ومیراست

بر ســـینه ی عـــدل شــد روانه         از ترکـش ظلـم هرچه تیراست

هر جا نگــری زجـــورو بیداد          فریاد زنان جــــوان و پیراست

کفراست، جهان تمام کــفراست         این کفربزرگ وبس کبـیراست

تا کن فـــیکون نگشـــته عالـــم         تعجــیل نــما که دیر دیر اسـت

                       نــوع بــــشراسـت انتـــــظارت

                        بر پـــایی عــــدل افتـــــخارت

 

                                                             شاعری گمنام

 

               

              میـــــلاد با سعادت تـــــنها منجی عالم را

                بر شما عاشقانش تبریک می گویم

 

       


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : یکشنبه 12 شهریور1385 و | +

 

 

شعری که ایندفعه مینویسم گر چه طولانیست اما پر از حرف دله....

حرفهای ناگفته ی  یه عاشق این روزگار....

خیال  عشقی که عاشقان به سر دارند....

و روزگار را با این خیال به سر میبرند....

حرفهای این عاشق را گوش فرا دهید.....

 

 

در خــلوت تو نشـــــسته ام من     قاضی شده ام کنون بر این عـــشق

در جای تو میکــــــنم قضاوت      فتاده دگر جنـــون بر این عشـــــق

 

شبها همه شب نمی روم خواب     تا عــــطر تو را نمی کنــــم بــــــو

انـــــگار تویــــی مـــــقابل من     ر هر چه نظــــر کنم به هر ســـو

 

بـــــیدار میان بســــــتر خویش     آیا تو چه میــــکنی ، کجــــــــایی؟

همــــــواره خـــدا خــــدا نمایم      ای عــــشق مگر تو خود خدایــی؟

 

ای خواب کجــــا تو میگریزی      یک لحــــظه به چشـــــم من نیـایی

ای خــــواب چو او گریز پایی      آیـــی به دمــــی ولـــــــی  نــــپایی

 

هر روز به انـــــتظار اویـــــم       تا آنکـــــه رسد قرار موعـــــــود

او نــــامده میــــرود خـــــــدایا      از آمدنش چه میبــــرم ســــــــود؟

 

هر شــــــب به امیـــــد دیدن او     چشمـــــم چو سـپیده ی ســـحر باز

چون صبح شود زخویش پرسم      کی میرســــدم از او خــــــبر باز؟

 

انگار که خــــانه هــست زندان      دیـــــوار و درش غریــب هسـتند

انگار که غــــیر او خــــــلایق       در دیــده ی من عجیــــب هسـتـند

 

ای وای از او خـــــبر نیـــــامد     امروز مـــگر که مـــرده قاصــــد

گویــــی که چو من زیاد دندان       بر روی جـــــگر فشــرده قاصـــد

 

بی صبرم وبی قرار و بی تاب      آرام بــه سیــــنه چــــون کنــــم دل

گر بــــی رخ او کند تحــــــمل      از سیـــنه ی خود بــرون کنـــم دل

 

خورشـــید به پشت کوه مغرب      ماننـــــد امیـــــد مـن فرو رفــــت

شـب شد من و ماه بس که بیدار     آخـر مــــه آســـــمان ز رو رفـت

 

شب، ای رخ تو چو مار زنگی       تا کی به دلــــم تو زهر ریــــزی

دل ای دل ناصبور ، لــــــجباز       تا چــــند و چه قدر می ستـــیزی

 

مردم همه یک جهــــت بگویند       کایــــن دلــــبر تو وفــــا نـــــدارد

من با همه جــــنگ می نمـــایم       کاین عاشـــــق من خـــــطا ندارد

 

فریـــاد دلم به آســـــــمان است      شـــــد پاره گلـــــوی دل خـــــدایا

گویی که کر اســــت عاشق من      جای دل اوســــت، گِــــــل خدایــا

 

هر کس ز تو گفــت بد ، ولیکن       من در گـــــذر وفـــــا نشـــــستم

اما خـــــبرم نبـــــود ، بـــر آب       من  تکــــــیه زدم، کجــــا نشستم

 

ای دل تو چه قدر ســخت جانی      که احساس تواینچنین عجیب است

با اینــــهمه مکر دوسـت داری       او را که به فکر صدفریــب است

 

اکنون به امیــــد اینکـــــه شاید       این یـــــار ره وفـــــا بگـــــــــیرد

بی مهــــری و بی وفــایی خود       پایـــــــان دهــــد و شـــــفا بگیرد

 

ای کاش بفهــــمد او چه شـــبها       با ماه و ســـــــــــتاره حرف گفتم

ای کاش بدانــــد او چه طــعنی       از دشمــــــــن و دوست میشـــنفتم

 

این فوج ســــتاره، شاهــــد من       فریـــــاد نمی رســــــد خــــــــدایا

این ســـینه هنوز بستـه بغضش      بــــــــهر چـــــــه نمی درد خدایا؟

 

با خاطـــره اش چه قدر شبـــها       بیـــــدار مـــــه و ســــتاره ماندیم

تا او بـــــرود ســـفر سلامــــت       یاســــین و دعا و حـــمد خواندیم

 

با خاطره اش چه قدر هر روز       در سایه ی عشـــــــق می نشستــم

پیــــوند چه قدر میــــــزدم دل        بر او و ز غــــیر می گسســـــــتم

 

تک تک همه ی ســــــتاره ها        فریادزنان به دل شمـــــرده ام من

ایدوست هنوز دارمت دوسـت        گرچه ز تو زخــــم خـــــورده ام

 

پیــــراهن و سینـــه می درانم        تا عـــــمق دل مـــــــرا ببــــــینی

بینی که فــــقط مـــیان سیـــنه        بر ســــفره ی دل تــــو میـــنشینی

 

در ســــینه نمانده هیــچ شادی        در فکر نــــمانده یـــــک امــــیدم

او رفته به ســـوی عشق دیگر       من در طـــــلبش به جــــان رسیدم

 

مهتـــاب و شب و من و ستاره      جز این سه دگـر که محرمی نیست

جز گریـــه و اشک و ناله و آه      در عالم عشــــق عالــــــمی نیست

 

                                                                    شاعری گمنام

 

 

 

                                          


.:: ::.



.قصر خیال......
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : سه شنبه 7 شهریور1385 و | +

 

 

نگاهم با نگاهت یکی گشت اما افسوس...

افسوس، که در دریای مواج چشمانت با کوه بلند تردید مواجه گشتم...

ولی باز هم در تنهایی ممتدم، تنها رویایم تو هستی...

پس به قصر خیالم  بیا....

 

        بیا به قصر خـــیالم تو عشـــق و رویایی

        ز شـــــوق دیدن تـــو مـــردم و نمی آیی

        بیا بیا که دلـــم بی تو از طـــــپش افــتاد

        تو نبـــض بودن من هستـــی و نمی پایی

               دلــــــم گرفــــته برایــت چه قدر بی تابم

               به شـوق دیدن تو لحـــظه ای نمی خوابم

               به هر طـــرف که نگه کردمت نمی بینم

               به هر کجـــا که تو را جسـته ام نمی یابم

                     بــیا که درد تو دردیـــست بر دل داغــــم

                     بــدون روی گـــلت من غریــب این باغم

                     اگر ز دوری تــو مردم ای عزیــــزترین

                     به خــاک من گزاری کن هنوز مشتـــاقم

              بیا بیا که تــــو محـبــــوب آخریــــن منی

              ز هر چه بهترو خوب است بهـترین منی

             خزان همـــیشه منم یک جهان بهار تویـی

             بـــنفشه، ای گل شب بـو و یاســـمین منی

      بیا که بار غمــت را به روی شـــانه کشـم

     تمام غصـــه و رنج و تــو عاشــــقانه کشم

     بیا مرا تو بســــوزان به آتــــش عشـــــقی

     که تا ابـــد ز سر شعــله ات زبــــانه کشـم

            بیا که این دل من عاشق است وبیماراست

            بــیا که این دل من باز هم گرفــــتار است

            کنــون به جای اناالـــحق،اناالتـــو میگویم

            دل از تو گفته و منصور تو سر دار است

 

 

                                    شاعری گمنام

 

 

 

 

منتظر آمدنت می مانم.....

می آیی؟؟؟؟؟


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : پنجشنبه 2 شهریور1385 و | +

 

 

دیشب به ناگاه مرگ در خواب سراغم را گرفت....

تا به نزدکی اش شتافتم از من دور گشت....

التماسش کردم و گفتم: مرو....

خنده ای زد گفت: باز خواهم گشت....

 

 

ای نفس از سینه ام بگریز

ای اجل با جان من بستیز

مرگ ای آخر پناه من

آخرین شاهد ، گواه من

زندگی ای زخم بی مرهم

مرگ ای زیباترین همدم

نرم نرمک میرسم اینک

آب و جارو کن در آن عالم

تا که مهمانت بیاساید....

ناله ، ای محبوب دیرینم

سینه ام را اندکی تر کن

در گلویم خشک شد فریاد

سینه ی من ناله را سر کن

کوره راه زندگی باشد

نا کجا آباد پایانش

نیست غیر از مرگ درمانش

 سینه ای لبریز حسرتها

عمر ای تکرار عادتها

 جان و تن ای در تمام عمر

 خانه ی رنج و مرارتها

مژدگانی مرگ می آید

گلشن بی برگ می آید

چشمها ای خیره بر هر ماه

پای ها ای خسته در هر راه

سینه ای لبریز از هر آه

مژدگانی مرگ می آید

بر درخت عمر بی حاصل

شاخه ای بی برگ می آید

مژده می آید اجل دیگر

غنچه ی جان می شود پر پر

رود سیحون و ارس، کارون

ناز لیلی ، قصه ی مجنون

سینه ی پر حسرت و پر آه

دل که پر پر میزند در خون

منتظر مرگ است پشت در

میکنم بدرودتان دیگر

عطر دل آویز آن گلپوش

جام باده بانگ نوشانوش

مریم و نیلوفر آبی

مرگ دارد میرسد از راه

نور دارد میرود از ماه

ماه می افتد به قعر چاه

مهر میگرید به مرگ ماه

منتظر مرگ است پشت در

میکنم بدرودتان دیگر......

 

                                          شاعری گمنام

 

             


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : دوشنبه 30 مرداد1385 و | +

          در جان که کرده منزل            جانـان ما محــــمد( ص)

          صد در گـــشاده بر دل            جانــان ما محــــمد(ص)

          ما بلبــــــلیم و نــــالان             در گلسِــــتان احـــــــمد

          ما لؤلؤییـــم و مرجـان             امان ما مــــــحمد (ص)

         مستــــغرق گناهیـــــم              هر چـند که عذرخواهیم

         پژمرده چـــون گیاهیم              باران ما محــــمد (ص)

         مـا طـــالب خداییـــــم              بر دیــن مصـــــطفی ایم

         بر درگهـــش گداییـــم              سلطــان ما محـمد (ص)

 

 

               

 

 

           

 

                 مبعث آن خاتم انبیاء ،  بر تمامی عاشقانش

                                     مبارک باد

 

 

                            عیــــدتون مبــــارک

 

 


.:: ::.



.در انتظار تو...........
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : جمعه 27 مرداد1385 و | +

 

 

 

 هر وقــــت که فرمــایی تو وعــده ی دیـدارم

  از شـــــوق وصــال تو بی خوابــم و بـیدارم

       هر وقت تـــهی گـــردد میدان دل از هجران

        از عشــــق وجـــود تو لـــبریزم و سرشـارم

              هر دم که شـهود تو در دیده ی دل بنشـست

               من نیز اناالحــــقم ، منصـــــورم و بر دارم

                       هر لحظه که بر خالت یک نقطه نشان دادی

                        بر گرد لبـــت یــــارا من گـــــردش پرگارم

 

                                                                   شاعری گمنام

 

 

 

                     

                  دل پــــاره پــــاره شد در انتــــــظار تو

                 غم زچه می خوری ، من غمگــسار تو

                 ای مشک عـطر بیز، می مانم ای عزیز

                 تا روز رســـتاخــیز، در انتـــظار تــــو

                 ای عشـــق برترم، ای سـرو و سرورم

                 تــا روز محشـــرم ، در انتــــظار تــــو

                  منـــما ملامتــــم ، ای ســـرو قامتــــــم

                  مـــن تــــا قــــیامتم، در انتــــظار تــــو

                  مرده در این قفــــس، مانــده دلم ز بس

                  تا آخـــــرین نفــــس ، در انتـــــظار تو

                 دل نیســت شادمان ، بس مانده بی امان

                  تا آخـــــر زمــــان ، در انتــــظار تـــو

 

                                                                  شاعری گمنام

 


.:: ::.



.آنچه گذشت....در رنج و محن گذشت...
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : دوشنبه 23 مرداد1385 و | +

 

 

 فرسود جسمم از غم و از مرز جــان گذشت

 پیرم کنون ز غصه و عــــمر گـــران گذشت

 

                     تا کــودک دلم به جــــهان شد دوان ز شــوق

                     شوق و امید و عـشق و جوانی دوان گذشـت

 

 تا دامــــــن زمـــــانه گرفـــتم که نــــــــگذرد

 ناســــازگار دشــــمن مــن شـد، روان گذشت

 

                    سرو قدم خــــمیده شد و تیر شـــور وشـــوق

                    با صد شــــــتاب از خم این نو کــمان گذشت

 

 آغـــــوش بی حـــلاوت روی یـــــقین فـسرد

 آخ، که عــــمر در سر ظــن و گــمان گذشت

 

                     بی مهریـــش نصــیب شد و مـهر او گریخت

                     از طفل خویش دایه، چه نامــــــهربان گذشت

 

 یک لحظه فارغ ازمصیبت ورنج ومحن نبود

 بگذشت هر چه عمر در این امتـــحان گذشت

 

                                                            شاعری گمنام

 

 

 

 

با سلام

بعد از این چند هفته ای که دلنوشته هایم را  در این وادی نگاشتم 

میخوام از همتون، از شما دوستان عزیزی که با قدمهای سبزتون و

 حضور پر نورتون  این کلبه ی تنهایی و ماتم زده ی من رو شور

 و گرمی بخشیدین تشکر کنم....از شما مهربانانی که هر از چند گاهی 

 من از یاد رفته را یادم میکنید سپاسگزارم.....

ازداداشی خوبم، علیرضای عزیزم که  در این مدت واقعا همچون یک برادر

 کمکم کرده نیز تشکر میکنم.( به دلیل کمی وقت از آوردن نام تک تک شما

عزیزان معذورم....بنده ی حقیر را ببخشایید.)

امیدوارم روح بلند شما را نیازرده باشم.

پاینده و سر بلند باشید.

 

 

Cool Status Bar Scroller
.:: ::.



.کنج قفس تنهایی.......
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : پنجشنبه 19 مرداد1385 و | +

 

 

مردمان،ای آشــــــنایان، دوســــتان   

گوشه ی این خـــانه مـــیمیرد کسی

دستــــــهایش خفته و کوته ز خــلق

دسـت او را هم نمـــــیگیرد کســـی

                      مردمــــان ،ای آشــــــنایان، دوســـــتان

                       از درون جســــم جــــــانی میـــــــرود

                       هر چه رگ دارم تهی از خون شـدست

                       آخر از او خــــون زمــــانی مـــی رود

مردمان ،ای آشنــــایان، دوســـــتان

بلبلــــی آزاد مـــــانده در قفــــــــس

دارداندک اندک اوجــــان میـــــدهد

در مـــیان سیــــنه دارد یک نفـــس

                      مردمـــــان، ای آشنــــایان، دوســـــتان

                      نغـــــمه ی من رو به پـــــایان مـــیرود

                      اینکه جان خســــته ی خود میکـــــــشم

                       دارد این جان لنـــــگ لنگان میــــرود

مردمان، ای آشـــــنایان ،دوســــتان

من دگراز این جــــهان ببــــریده ام

سینه ام مجروح وفریادم خــــموش

بی خبر، پنهان زبــــس نالــــیده ام

                     مردمـــــان،ای آشنـــــایان، دوســــــتان

                     روز و شب جای غذا خــــون میخـورم

                     گشتم از مجـــنون بتــــر من سالـهـاست

                     غبـطه بر احـــــوال مجــــنون میخورم

اینـــکه بر لب خنده دارم عادتـست

از زمـــــــان نوجـــــوانیهـــای من

درپس این خنده پنهان گریه هاست

کس امیدش نیــــست بر فردای من

                   لنگ لنگــــان میکـــشانم اینــــکه جـان

                   چون به امـــــید گـلی بنـــشـــسته اسـت

                   ورنه این جــــان از تمــــام این جهــان

                   وز تمام آن جهــــان هم خســـــته است

مردمان، ای آشنـــایان، دوســـتان

روزی آخر مــــیرسد از ره کسی

بیندم کنــــج قفس جـــان داده ام

آرزوها خفـــته در ایـــن دل بسی

       

                                                        شاعری گمنام

 

 

 

 

 


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : سه شنبه 17 مرداد1385 و | +

 

بخوان علی (ع) که مظهر صفات عجیب است

تا یاری کننده ی تو باشد در سختیها....

قسم به ولایت و امامت تو ای علی (ع) مرا دریاب...

ای شمشیر خدا ، ای در خدا ، ای حجت خدا ، ای ولی خدا مرا دریاب....

ای علی (ع) یقین دارم هر که بخواهد ظلم نماید تو به شمشیر کشنده

او را از پای در می آوری.....

 

                                                       (( قسمتی از دعای ناد علی))

 

 

شاه مردان علی، نور یــــــــزدان علی، جان جانان علی              یا علی

از طلـــــب تا فـــــــنا، تا به ملک بــــــقا، نور ایمان علی              یا علی

نای بشکسـته را،فرصــــــت گفت وگو ،در نیستان علی              یا علی

یاور بی کسان ، یار گمگـــــشتگان ، در بـیـــــــابان علی               یاعلی

شدلبالب زخون، چون شفق سینه ام ،ای تودرمان علی              یاعلی

 

13

 

              

                 روز ولادت مولا علـــــی (ع) و روز پــــدر

                     بر شما دوستادارن او مبارک

 


.:: ::.



.خبری دارم من ............
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : شنبه 14 مرداد1385 و | +

 

 

خبری دارم من ، خبری تازه و نو

خبر از بوی بهار و گل و از ریحان نیست

خبر من خبری تازه تر است

خبر از فاجعه ای دارم

خبر از لاله سرخ

خبر از خون جگر  ، خبر از اشک غم است

خبر از مرگ عدالت دارم

خبر از کشتن انبوه زن و کودک و پیر

خبر از نسل کشی

خبر از شرب مذاب ، خبر از ناوک تیر

به بدنهای عزیزان دارم

خبر از سلاخان ، خبر از قاتلان نوع بشر است

خبر از گرگ بیابان دارم

خبری بدتر از این

خبر از همرهی گرگها ، با خود چوپان دارم

از لبنان بود این خبرم

بازهم هست خبر

خبر از خشکی لبخند ملیح

به لب کودک ناز ، که به دنبال مادر شده

به هر سو دوان

اما مادر به یکی گوشه ی خاک

خفته است آرام

خبر از تنهایی عدالت دارم

نام آزادی و عدل شده ی بازیچه ی تزویر و ریا

گوییا نوع بشر هریکی از تبار دگرند

پدر این آدم ، پدر او ز نژاد دگرست

وای درد و صد درد

کاین حقوق بشر است

جز این بود زبوسنی اما

راز فلسطین و افغانستان

آری خبرم دردناک است

خبرم بی پایان

کوله بار عدالت تهی از معنی نابش اکنون

کوله باری که در آن به جز آذوقه ی شهوت طلبی

تهی از هر باریست

بازهم هست خبر

خبر از اینکه تو هم بی خبری

خبر از اینکه همه بی خبریم

که پس پرده ی حقوق بشر

که چه بازیهاییست؟؟؟؟؟؟؟

 

                                                                         شاعری گمنام

 

شما میخواین ساکت بمونین؟

پس یه چیزی بگید خیلی ها منتظرن!!!!!!


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : چهارشنبه 11 مرداد1385 و | +

 

 

                     و باز امشب همچو شمع میسوزم از فراقت.........

 

                      سوختن کسب و کار من است....

 

                         تا لحظه ی مرگم.....

 

   باز امــــشب جلوه بـخش بزم مـــستانم چو شمع

 

    در میان ســـوز و ساز خویــش خندانم چو شمع

 

                 رقص مرگ است اینکه میپیچم به خود از تاب درد

 

                  کس چــه میداند که می سوزد تن و جانم چو شـمع؟

 

     با که گویــم درد بی درمـــــان خود را زانکه من

 

     در میان جـــمع ، تنـــــــها و پریــــشانم چو شمع

 

                  اشک گـــرم و آه ســـــرد و روی زرد و سـوز دل

 

                   حاصل عشـــــــقند و من اینکه مــــیدانم چو شمع

 

    با خــــیالش، با نـــگاهش، با فــراقش، با غــمش

 

     گاه گریــان، گاه ســـوزان، گاه لــرزانم چو شمع

 

                    بسکه با شـــب زنده داریهای خـــود خــو کرده ام

 

                    از نسیم صبــــحگاهی هم گریزانـــــم چو شــــمع

 

    گفتـــمت از ســـوز و ساز خویــش ننشینم ز پای

 

    تا وجودی باشــدم بر عهد و پــــیمانم چو شمـــع

 

 

 


.:: ::.



.تو را من دوست میدارم....
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : یکشنبه 8 مرداد1385 و | +

 

 

ترا در جای جای پهنه ی قلبم

ترا در نقطه های ریز و روزنهای دل

در عمق یا در اوج

یا در متن پهن صفحه ی قلبم

تو را در جای جای خانه ی اندیشه ام، فکرم

تو را در مغز و روحم

دوست میدارم

تو در پیش دلم حرمت چنان داری

که بت در پیش گبر و کعبه در پیش مسلمان

و صحف در نزد ابراهیمیان

تورات در نزد مسیحی

 و زبور آسمانی نزد داوود پیامبر

باز از این هم تورا حرمت فزون باشد

چنان پیچیده ای بر تار و پود روح و فکر و استخوان مغز مجنونم

که لیلی نیز حیران از جنون اینچنین عشقی

تورا من با همه اوصاف مجنون

دوست میدارم

ترا من در کنار چشمه ی صاف و زلال کوهساران

در کویر خشک یا باران

درون خانه یا بیرون

ترا اندر گذرگاه مکان

من دوست میدارم

تو در پیش دلم حرمت چنان داری

که سر سبزی برای یک کویر خشک بی باران

و عذرا از برای وامق حیران

و شیرین پیش فرهادی که

کوه بیستون میکند تا شیری بنوشاند به شیرینش

ترامن  بیش از فرهاد و وامق

بیش از سرگشته مجنون

دوست میدارم

                                            شاعری گمنام


.:: ::.



.طعنه مزن به روزگار من
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : چهارشنبه 4 مرداد1385 و | +

 

 

هر چه کنی بکــــن مکن ترک مـــن ای نگـــار من

 

هر چه بری ببــــر مبــــر سنــــگدلی به کـــــار من

 

هر چه کشی بکـــــش مکش بــــاده به بزم مـــدعی

 

هر چه خوری بخــور مخور خون من ای نگـار من

 

هر چه کشی بکش مکش صید حرم که نیست خوش

 

هر چه شوی بشو مشــــو تشـــــنه به خون زار من

 

هر چه بری ببــــر مــــبر رشتــــه ی الفــــت مــرا

 

هر چه کنی بـــــکن مکن خــــانه ی اختیــــار مــن

 

هر چه روی برو مــــــرو راه خــــلاف دوســـــتی

 

هر چه زنی بزن مزن طعــــــنه به روزگـــــار من

 

 


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : دوشنبه 2 مرداد1385 و | +

به کجا گریخت آن سخنهای دلنشینت؟

آن رازهای نگفته ات؟

آن پریشانی شبهای هجرانت؟

به کجا گریخت......؟

 

جان دهم در بر جانــانه که میگفتــــی کو؟

 

                         پـــهنی کتـــف تو و شانـــه که میگفـتی کو؟

 

قصه ی عشق که رویای شــب و روزم بود

 

                         ز برای مـن دیــــوانه که میــــگفتی کـــــو؟

 

داســــتانهای بلــــــندی که ز زلـــــفم گفتی

 

                         این همه قـــصه و افــــسانه که میگفتی کو؟

 

پای کــــوبان همه بودی که مرا یافــــته ای

 

                          بس دعــــا از سر شــکرانه که میگفتی کو؟

 

گفـــته بودی که چـو صـیدت بشــــوم آزادم

 

                           آب آن چــــشمه و آن دانـــه که میگفتی کو؟

 

گفته بودی که شوم مست تو ومســت غرور

 

                            می ســوزنده ی میـــخانه که میگفــــتی کو؟

 

گفته بودی نشوم سســــت اگر غم کــوهست

 

                             سخــــن محـــــکم و مردانه که میگفتی کو؟

 

گفته بودی که مــــنم گوهــــر یکــدانه ی تو

 

                            صــــدف و گوهــــر یکدانه که میگفتی کو؟

 

گفته بودی که تویی ســوژه ی اشعار دلـــم

 

                             سوژه ی شعر ادیـــــــبانه که میـگفتی کو؟

 

                                                              

                                                      

                                                            شاعری گمنام

 

 

 


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : شنبه 31 تیر1385 و | +

 

  لحظه ها

 

هرگز هیچ لحظه ای عظیم تر از آن لحظه که می آید نیست.

لحظه های بزرگ می آیند اما به گذشته نمی روند. هیچ لحظه ی بزرگی متعلق به گورستان نیست. لحظه ها به ما میرسند ،مارا در آغوش میگیرند، اندکی نزد ما درنگ میکنند، اگر لیاقت بهره گیری شرافتمندانه از آنها را داشته باشیم به دادمان میرسند، واگر نداشته باشیم ، طبق قانون طبیعی لحظه های بزرگ ،واپس می نشینند برای مدتها.

آنها در ظلمت تفاخر ما- که خود را مالک آن لحظه ها میدانیم- مومیایی نمی شوند، وهمچون سکه ای عتیقه در صندوقی کهنه قفل نمی مانند.

آنها عقب گرد میکنند، شتابان ، و در انتظار انسان لایق می مانند.....

پس بیایید هنگامی که لحظه ی عاشق شدن به ما میرسد آن را در بر بگیریم و این لحظه را از دست ندهیم که دیگر دست یافتنی نیست.باور کنیم که لایق تر از مانیست برای عاشق شدن و عاشق ماندن......

 

تنها

تسلای عشقی است

که شاهین ترازو را

به جانب کفه ی فردا

خم میکند


.:: ::.



.
نویسنده : مرسا و ابراهيم در تاریخ : پنجشنبه 29 تیر1385 و | +

 

 

داند یا نمیداند؟

 

فقط ســـوز دلم را در جـــــهان پـــــروانه میداند

 

غـــمم را بلـــــبلی کاواره شــــد از لانــه مـیـداند

 

نگویم چون زغیرت غیرمیســـوزد به حال مـــن

 

نــــنالم چون زغم یـــارم مرا بـــــــیگانه مـــیداند

 

به امیدی نشسـتم شــکوه ی خود را به دل گـــفتم

 

همی خــــــندد به من، این هم مرا دیـــوانه میداند

 

به جان او که دردش را هم ازجان دوست تردارم

 

ولی میـــمیرم از این غـــم که دانــــد یا نمــیداند؟

 

 

که به جز تو دوست دارم؟؟؟؟

 

بکشــــند خـــــوار و زارم، ببــــــرند هــر دیـــــارم

 

که چرات دوســـــــت دارم؟ به کجا رســــــیده کارم

 

بکــنـــند خوار و پســـــتم، شکنــــند جـــــام دســـــتم

 

که چرا تـــــرا پرســــتم ، مگـــــری تو کـــــردگارم؟

 

شده خـــصم من مشوش، که به جــــان شده منـقــــش

 

بــه مــــیان آب وآتــــــش ، بـــه کنــــار آن نـــــگارم

 

به کجا رســـیده پـــــستی ، کــه عــدو به پــــیشدستی

 

به طـــــواف می پرســتی ، ببـــــرد کـــه هوشــــیارم

 

به همــــه رســـــیده دیـگر ، که به اول و بــــه آخــــر

 

به جـــز آن گــــل معــــطر ، گـل دیگــــری نـــــدارم

 

ندهــــند یک نویــــدم ، کـــه چـــــرا پیــــت دویـــــدم

 

بکـــــنـــند نـــا امــــیدم ، کـــــه چـــــرا امـیــــــدوارم

 

شــــده بر ســـــر زبانها ، زتو حـــرف و داســـــتانها

 

من و خـــــنده ی برآنـها ، شب و روز گشـــــته کارم

 

همه گر کنــــــند منعم ، هــــمه گر زننــــد طعــــــــنم

 

که نگنـــجد این به شــانم، که به جز تو دوست دارم

            

                                     شاعری گم نام

 


.:: ::.



<< مطالب جدیدتر .............. مطالب قدیمی‌تر >>

.

قالب وبلاگ

هاست لينوكس

مرجع راهنمای وبلاگ نویسان

سفارش طراحی اختصاصی قالب وب سايت و قالب وبلاگ

طراحي وب

شارژ ایرانسل

فال حافظ