گمان می کردم که

می توانم ترک گویم

تمام احساس دلم را

تمام حس بودنم را

تمام شوق خواندنم را

اما دانستم

که من تنها با اینها زنده ام

نفسم

بودنم

خواندنم

و طپش دلم

با این زخمها

با این تنهایی ها

و با این هجران زنده است...

عــاقــــبت از شـــهردل بـــیرون کنـــــم

عشــــق و شــــوق وشورو احســاس ترا

بــا تبــــر از ریــــشه آخــــر می زنــــم

ریــــشه ی عــــطر گـــــل یــــاس تـــرا

عاقــــبت ای دوســـت بر هـــم می زنــم

در دل بــــــی طـــاقتـــــم هنـــــجارهــــا

هر چـــه گــل هـــست باز پرپر میـــکنم

مـــی نـــشانـــــم در گلــــستان خــــارها

خــــوب بــــودن را دگر من خســـــته ام

مــــی روم دیـــگر بـــه استــــقبال بـــــد

ســــرنــــوشــت بی تـــــرحـــــم از ازل

از بــــرای زنــــدگــــی زد فــــال بـــــد

غـــصه و تشویش و رنج و اضـــطراب

لـــحظه ای از حال مــــن غافــــل نــشد

ویـــن دل دیــــوانــــه ی دیـــــوانـــه را

التــماســــش کــــردم و عاقـــــل نـــــشد

هـــر که دم زد از وفـــا شـد بـــی وفـــا

خـــسته شد این واژه بس نـیرنگ خورد

دل که خـون می  خـورد عـمری عاقـبت

سـنگ شد بــس جای خونها سنگ خورد

مردمــی بــــــودن مـرا فرســـــوده کرد

بــس که دل نامــــردمی ها دیــــده است

بســــکه دل را مار و عــــقرب نیـش زد

از طــــناب ســـــاده هم ترســــــیده است

هر که بد،خوب است وهرکس خوب، بد

گویـــیـا برعکــــس می گــــردد فـــــلک

هرکه شیطان است و افسون ساز و پست

می شود در چــــشم مردم چــــون مـــلک

ایــن خلایــــق دل نمی خواهـــند و مــــن

پـــــر ز آهـــــن می نــــمایـــم سیـــــنه را

عشـــق را از سیــــنه می ســــازم تــــهی

جــــای آن پـــــر مـــی نمـــــایم کــــینه را

                                              شاعر گمنام

اما عاقبت

نتوانستم.....