در این تاریکی روز

چه امیدی به فرداهای دور باید داشت؟

در این ظلمت درد

چه امیدی به مرهم های نور باید داشت؟

کس نمیداند که چه سخت

روز می گذرانم

و چه غمناک

به کابوس شب پا می گذارم

کس نمیداند که چه تنها

تنها با یک بال شکسته

پرواز را به رویا می کشم

که می داند لبخند اشک چه معنا می دهد؟

که می داند که در کابوس، رویا زدن چه معنا می دهد؟

که می داند که آسمان بی ستاره چه معنا میدهد؟

که می داند که باغ بی پروانه چه معنا می دهد؟

و تنها خود می دانم

می دانم و بر این دانستن می گریم

نه بر درد خویش

تنها برای گم کردن خویش

در کدام یک از دردها خفته ام؟

در چه لحظه ای جا مانده ام؟

در مرداب کدام شب پا گذاشته ام؟

که دیگر جاری نمی شوم

و چه بی تاب در تب سرد گم شدن می سوزم

می سوزم و آبی بر آتش درونم نیست

آشنایی در وادی بی فرداییم نیست

گم شده ام و نمیدانم کجا مانده ام؟

کجا و در چه لحظه ای خفته ام؟

به کابوس رفته ام یا به رویا

به مرداب ریخته ام یا به دریا؟

چه سرگردان و خسته ام

چه بی تاب و شکسته ام

اما نمیدانم که من کجا نشسته ام؟

تنها همین را دانم

که دردهایم ز اوست و درمان همه اوست....

.

.

.

.

.

.

تقدیم به تنها امید بودنم...

به او که این سروده ها همه از وجود اوست

دل من چه عاشـــــــــقانه

                 چه غمـــــــین و صادقانه

باز تو رو بــــــهانه کرده

                 ای عزیز جــــــــــــاودانه

ای امیــــــــــــد مهربونم

                 تو نباشـــــــــی من نمونم

دل من تنـــــــــگه برایت

                  تو بیا تا من بخـــــــــونم

بخـــــــونم از با تو بودن

                  از نهـــــــــــــایت رسیدن

از درخشیدن تو مهتـــاب

                  تک به تک ستاره چیدن

برویــــــــم با هم به رویا

                  به روزای شاد دنیـــــــــا

بسازیم خونه ی عشـــقی

                  با تمام سادگـــــــــــــــیها

به ستاره ها بخــــــــــــندیم

                  به نبــــــــودن پا نبـــندیم

بت غم رو عاشــــــــقانه

                  برای دلها بشـــــــــــکنیم

ای خدا بازم ســراب بود

                  نقش رویام روی آب بود

من هنــــــوز تنهای تنهام

                  غم و اشکم ناب ناب بود