زخم نهان

vadiyezakhm — Tue, 16 Sep 2008 08:14:18 GMT

به نام پروردگار دلهای

( عاشق، چشم انتظار، سنگ، پرمهر، گرفته، یخی، شکسته، بی وفا، ... )

سلام به ... ( دوستانم؟؟؟ )

اگه قرار باشه بعد از مدت نسبتا طولانی

بیای و با قلمت دلهای منتظری رو شاد کنی

( خود ستایی نیست ، معرفت اوناست )

و ندونی چی بنویسی ، یا بهتر بگم ، ندونی چه جوری و از کجا بنویسی

چی کار می کنی؟

اگه یهو بشی دروازه بان تیم ملی

( تا حالا فقط هندونه رو دو دستی بغل کردی! )

چی کار می کنی؟

اگه تو یه گوشه از دنیای مجازی به این وسعت

یه وبلاگ باشه که تو سرای خاکیش چنـــــــــدتا دوست با معرفت قدم میذارن

و تو دلت می خواد کاری کنی که اونا رو راضی نگه داری

اما حس کنی نمی تونی

چی کار می کنی؟

اگه ،‌ اگه ، اگه ... ؟

دلو می زنی به دریا

تلاشتو می کنی ، نتیجه با خدا

خوبه

پس منم همین کارو می کنم

به نام خدایی که محبت را آفرید

از دو ماه پیش ( 87/4/26 )

که عاشق ترین و خوش بخت ترین زوج ( ابراهیم و مرسا )

به دنیا معرفی شد

با هم قرار گذاشتیم که تو وبلاگمون بیشتر از عشق و شادی بگیم

یه ماه من حرف دلمو بزنم ، ماه بعد ، بهترین دوستم

آره ، ما بهترین دوست همیم نه زن و شوهر ، همدلیم نه همسر

دوست خوب همه چیزشو پای رفاقت میذاره

اونم واسه ی بهترین دوستش

وقتی همدل باشی همسر بودن هم مقدّس میشه

( اینا رو دلم میگه ، شعار نیست. مطمئن باش )

این دفعه نوبت دل منه که حرف بزنه

تابستون سه سال پیش بود

داشتم تو روم های ایرانی می چرخیدم و وقت تلف می کردم

تو یکی از همین روما بود که چشمم خورد به یه آیدی قشنگ

می خواستم تو روم باهاش حرف بزنم که دیدم رفت بیرون

صفحه ی پی ام رو باز کردم

گفتم پی ام می دم یا جواب میده یا ضایع میشم دیگه

سلام و احوال پرسی رو نوشتم ، دیدم جواب داد. یه کم با هم حرف زدیم

( یه کم یعنی چهل و پنج دقیقه )

بعدش همدیگرو اَد کردیم و رفتیم. همه چیز خیلی عادی بود

مثه چت های دیگه. حرف خاصی نزدیم

( همش چرت و پرت )

ولی نمی دونم چرا یه جوری بود

واسه هم آف گذاشتیم. چند روز بعد اتفاقی با هم آن شدیم

یه کم دیگه حرف زدیم. بازم چیز خاصی نگفتیم

کم کم رابطه برقرار شد. بیشتر واسه هم آف می ذاشتیم

بیشتر با هم چت می کردیم. سعی می کردیم از اخلاق و رفتار و سلایق هم بپرسیم

هفته ها و ماه ها می گذشت و ما می خواستیم همدیگرو بهتر بشناسیم

هیچ وقت به هم دروغ نگفتیم

شاید هر حرف راستی رو نمی زدیم ، ولی به هم دروغ نگفتیم

نمی دونم چرا کارمون به این جاها کشید که بخوایم همدیگرو بشناسیم

می تونستیم حرفای معمولی و عادی بزنیم

یا این که مثه خیلیا بیرون قرار بذاریم و این حرفا رو اون جا بزنیم

اما خوش بختانه اهلش نبودیم.

نمی خواستیم همدیگرو ببینیم که احساسی برخورد کنیم

البته من یکی دوباری حرف از عشق وعاشق شدن زدم

ولی بعدش فهمیدم که هنوز زوده

( خوب چی کار کنم؟ با بقیه فرق داشت

( همون جمله ی کلیشه ای )

طرز تفکرش خاص و ناب بود. خوب آدم جو گیر میشه )

رابطمون

( رابطمون, نه. رابطه مون )

به مرور جدی تر شد. حرفای مهم تری از زندگیمونو به هم زدیم

چیزایی که به هر کسی نگفته بودیم. داشتیم اعتمادمونو بیشتر می کردیم

می خواستیم واسه هم فرق داشته باشیم با بقیه. یه دونه باشیم برای هم

( بوی عشق میاد )

اما برای اینکه با عشق قاطی نشه

تصمیم گرفتیم واسه هم بشیم بهترین دوست ، مرهم ، سنگ صبور

( آهان )

دلامون داشت به هم نزدیک تر می شد ، اما نگرانیمون کم بود.

چون می دونستیم عقلمون خیلی بیشتر از دلمون عنان کار رو در دست گرفته

( بابا ؛ عنان )

چه شبا بود که بیدار می موندیم تا بهترین دوستمون بیاد و با هم حرف بزنیم

از اتفاقات روز بگیم. از شادی ، از دلتنگیی

از بیشتر شدن وابستگیمون به بهترین دوستمون

یادش به خیر

کلی اتفاق دیگه هم افتاد که بماند

خلاصه

چند وقت بعد به هم گفتیم که عاشق شدیم. نمی دونستیم از کی

انگار ذره ذره حس عشق رفته بود تو وجودمون

این که چه جوری همدیگرو دیدیم و خانواده ها رو راضی کردیم

و دوری و دلتنگی ها رو تحمل کردیم ( آخه همشهری نیستیم ) هم بماند

حالا که به هم رسیدیم بازم از هم دوریم

آخه من شهر خودمون دانشجوام. بهترین دوستم هم شهر خودش دانشجوئه

حرف دل:

دلم براش تنگ شده...........خیلی

( )

(این پرانتز قرمزه که هی گیر می داد هم دلش گرفت )

اون جوری که دلم می خواست نتونستم بنویسم

آخه یاد اون روزا که می افتم دلتنگیم بیشتر میشه

به بزرگی خودتون ببخشید

ماه گرد پیوندمون مبارک

شاید بازم بیام

یاحق

ابراهیم

vadiyezakhm — Sat, 16 Aug 2008 13:06:39 GMT

وه چه لطف و چه صفا دارد عشق

تو نداني كه چــــــــــها دارد عشق

گر كشد گربگذارد چه غم است

قدرتي همـــچو خدا دارد عشق

از صداي نسيم صبح

از نواي غريب دريا

از ترنم باران

از سبزي رويا

از سرخي عشق

از نبض ترانه

از دستاي عاشقانه

از حرارت نگاه

از سوزندگي اشك

پيوندي ساختيم

و خود زنچير اين پيوند شديم

پيوندي ساختيم به بلنداي ابديت

و سرسختي كوه

و به مهرباني شقايق

انگاه كه عشق غريب مانده بود

دست در دستانش گذاشتيم

و با او همراه شديم

در اين جاده ي پر پيچ و خم زندگي

خواهيم ماند

خواهيم رفت

خواهيم درخشيد

خواهيم خواند

خواهيم بخشيد

خواهيم زيست

دلهايمان را به آسمان زديم

و دريا را به چشمهاي هم آورديم

ستاره را به رقص آورديم

و خورشيد را به دستانمان سپرديم

و زير لب خوانديم:

عاشقانه مي مانيم

براي ابديت

تا عشق غريب نماند

همراه باران خواهيم باريد تا در كوير خشك تنهايي

با عشق در اميزيم و تا ابديت قلبهايمان را پيوند دهيم

ابراهيم و مرسا

* خدايا تنهامون نذار

* چه زود يك ماه گذشت از روز پيوندمان.... چه التهابي بود و چه رقص آتشي در دل

* دوباره از هم جدا شديم و باز در انتظار ديدار

* بابت تاخير در نوشتن از همه معذرت ميخوام اينبار قول ميدم زودتر بنويسم

* از اين به بعد اين وبلاگ 26 هر ماه به روز ميشه

vadiyezakhm — Mon, 07 Jul 2008 06:42:18 GMT

به نام اميد دهنده دلهاي خسته

از هياهويي دور باز گشتم

از تنگي زمان

از شكستن حضور آدمها

از جدال مرگ و زندگي

از در قفس ماندن نفس

از حصار غم

از راهي خسته بازگشتم

آمدم تا بار دگر نجواي عاشقانه بخوانم

آمدم تا با پرستوها پرواز كنم

با شاپركها عاشق شوم

با نسيم زنده شوم

و با خورشيد بتابم

آمدم تا در كنارتان بار دگر طعم دوستي را مزه كنم

اميدوارم بار دگر پذيراي تن خسته ام باشيد

سلام، سلامي به گرمي مهربوني دوستاي خوبم

خدا رو شكر كه تونستم برگردم و بار دگر در كنار شما دوباره نوشتن رو آغاز كنم

از اينكه قراره دوباره بنويسم و بخوونم خوشحالم... اميدوارم بتونم ادامه بدم و اميدوارم بتونم بنويسم

اين بار كه برگشتم كمي متفاوت تر شدم... شايد هم نشدم... نميدونم... اما حس خاصي دارم

اين بار با خودم همسفري آوردم كه قراره در نوشتن به من كمك كنه... يا به همراه من بنويسه يا اون حسي كه براي نوشتن لازم دارمو به من هديه كنه

البته هنوز به طور كامل در مورد اين مسئله بهش چيزي نگفتم اما مطمئنم كه راضيش ميكنم

اينكه چرا رفتم و چرا بازگشتم و چي شده كه قراره دوباره بنويسم و خيلي چراهاي ديگر بماند الان فقط اومدم بگم كه قراره نوشتن تو اين خونه ي قديمي و كمي متروكم رو دوباره آغاز كنم.اما اينبار به همراه مرهم زخمهام، كسي كه با اومدنش تمام غم دلم را به باد سپرد و به جاش عشق و مهربوني تو تن خسته من گذاشت، كسي كه با نفسهايش به من نفس داد و با نگاهش آتش عشق به سراپاي وجود شوريده ام كشيد

درست حدس زدين، اين شوريده تنها و خسته، بعد 3 سال و چندين ماه انتظار و دوري حالا دست در دست كسي قراره بذاره كه خيلي وقته منتظرش بوده و حالا قراره در كنارش آروم بگيره و يك شور ديگه اي رو با اون به پا كنه، شور عشق، شور زندگي، شور آتش و سوزندگي

مشكلات مسير راهمون زياد بود اما خواستيم كه با هم باشيم و الان اون خاطرات سخت هم برامون شيرين شده و اگه اين چند سال رو گذرونديم فقط به خاطر ايماني بود كه به هم داشتيم و البته ميدونيم كه مشكلات سخت تر هم در مسير راه داريم

تا روز موعود( يعني 26 تير) و تا روز جشن پيوند نميتونم زياد بيام بنويسم. آخه منو اون بعد از اين همه مدت ( كه فقط 3 بار همديگه رو تو اين مدت ديده بوديم) قراره چند روزي رو در كنار هم باشيم.فاصله ي مكاني ما از هم دوره و دوباره ديدن همديگه شايد طول بكشه و مشكل باشه و همچنين كلي كار دارم كه بايد براي روز جشن انجام بدم پس به من حق بدين كه نتونم بيام و بخوام تو اين چند روز از چشمه ي چشماش تا ميتونم بنوشم

اميدوارم درك كنين

برامون دعا كنين، براي اين دل به انتظار كشيدمون دعا كنين

يه خواهش دوستانه:

دوستاي گلم، ازتون ميخوام در مورد بهتر شدن مطلبهاي اين وبلاگ نظر بدين

اينكه چي بنويسم بيشتر راضيتون ميكنه( شعر، خاطرات، متن،...) و ظاهر اين خونه چه جوري باشه بهتره

اميدوارم بتونم از پيشنهادهاي شما استفاده كنم.ممنونم

يا حق

(((( قبل از 26 تيرماه يه مطلب كوچيك مينويسم ))))

vadiyezakhm — Sat, 23 Feb 2008 18:13:18 GMT

در این تاریکی روز

چه امیدی به فرداهای دور باید داشت؟

در این ظلمت درد

چه امیدی به مرهم های نور باید داشت؟

کس نمیداند که چه سخت

روز می گذرانم

و چه غمناک

به کابوس شب پا می گذارم

کس نمیداند که چه تنها

تنها با یک بال شکسته

پرواز را به رویا می کشم

که می داند لبخند اشک چه معنا می دهد؟

که می داند که در کابوس، رویا زدن چه معنا می دهد؟

که می داند که آسمان بی ستاره چه معنا میدهد؟

که می داند که باغ بی پروانه چه معنا می دهد؟

و تنها خود می دانم

می دانم و بر این دانستن می گریم

نه بر درد خویش

تنها برای گم کردن خویش

در کدام یک از دردها خفته ام؟

در چه لحظه ای جا مانده ام؟

در مرداب کدام شب پا گذاشته ام؟

که دیگر جاری نمی شوم

و چه بی تاب در تب سرد گم شدن می سوزم

می سوزم و آبی بر آتش درونم نیست

آشنایی در وادی بی فرداییم نیست

گم شده ام و نمیدانم کجا مانده ام؟

کجا و در چه لحظه ای خفته ام؟

به کابوس رفته ام یا به رویا

به مرداب ریخته ام یا به دریا؟

چه سرگردان و خسته ام

چه بی تاب و شکسته ام

اما نمیدانم که من کجا نشسته ام؟

تنها همین را دانم

که دردهایم ز اوست و درمان همه اوست....

سلامی گرم و بی پایان

به شما دوستان عزیزتر از جانم

گلایه ها زیاده و من هیچ حرفی ندارم جز سکوت

اینکه چرا نبوده ام و نیستم

اینکه چرا نمینویسم و نمی آیم

بماند .... همین که خود میدانم بس است

فقط اینو بدونین که هیچ گاه و حتی لحظه ای

از خاطر خسته ام نرفته اید

و این نبودنها دلیل بر بی اعتنایی نیست

دلیل بر زخم تلخ زندگیست

که دیگر جای جای این دلم را

یادگاری حک کرده است

این آخرین مطلبی است که مینویسم

میروم

شاید خیلی زود بر گردم

شاید هیچ گاه باز نگشتم

اگر خود را پیدا کردم

حتما می آیم و دیگر از غم نمینویسم

گم شده ام و زخمی ام

خسته ام.... پس تا زمانی که نفس را پیدا نکردم

نیستم....

امیدوارم منو ببخشین

و برای پیدا شدنم دعا کنین

همتونو دوست دارم

و همیشه به یادتون هستم

گاه گاهی به خونه های پر مهرتون سر میزنم

اما تا زمانی که آشنایان اینچنین راه نفس را برایم بسته اند

و اینچنین زمان را از من گرفته اند

نمیتوانم چیزی بنویسم

خدا پشت و پناه همتون

امیدوارم شاد باشید و عاشق

یا حـــــــــــــــــــق

تقدیم به تنها امید بودنم...

به او که عاشقانه سالهاست منتظر آمدنش هستم

به او که این سروده ها همه از وجود اوست

دل من چه عاشـــــــــقانه

چه غمـــــــین و صادقانه

باز تو رو بــــــهانه کرده

ای عزیز جــــــــــــاودانه

ای امیــــــــــــد مهربونم

تو نباشـــــــــی من نمونم

دل من تنـــــــــگه برایت

تو بیا تا من بخـــــــــونم

بخـــــــونم از با تو بودن

از نهـــــــــــــایت رسیدن

از درخشیدن تو مهتـــاب

تک به تک ستاره چیدن

برویــــــــم با هم به رویا

به روزای شاد دنیـــــــــا

بسازیم خونه ی عشـــقی

با تمام سادگـــــــــــــــیها

به ستاره ها بخــــــــــــندیم

به نبــــــــودن پا نبـــندیم

بت غم رو عاشــــــــقانه

برای دلها بشـــــــــــکنیم

ای خدا بازم ســراب بود

نقش رویام روی آب بود

من هنــــــوز تنهای تنهام

غم و اشکم ناب ناب بود

و باز هم متولد شدم....

vadiyezakhm — Tue, 27 Nov 2007 12:41:18 GMT

به دیدار اجل باشد، اگر شـــادی کنم روزی

به بخت واژگون باشد ، اگر خندان شوم گاهی

کیم من؟ آرزو گم کرده ای تنها و سرگردان

نه آرامی، نه امیدی، نه همدردی، نه هـمراهی

باز هم پاییز آمد

و باز هم آخرین برگ دفترش

آذرش را

نشانه رفت

باز هم فصل بی برگی

فصل غم

فصل زرد

آمد و در آغوشم کشید

برایم خواند:

که تو مانند منی

ای تنهاترین

تو نیز همرنگ منی

و اینگونه است که زاده ی منی

و من

از زردی اش

رخ زرد را

از سرخی اش

دل به خون آغشته را

از بی برگی اش

رفتن یاران را

و از سردی اش

غم عشق را

به ارث برده ام

و اینگونه است که گویند

شوریده ام و پاییزی

و اکنون من و پاییز

یاران دیرینه ایم

در این چرخ نامرد روزگار

×××××××××××××××××××××××××××××

و حال در نهمین روز

از نهمین ماه سال

کنار دفتر دلنامه هایم نشسته ام

و به سالهای از پیش گذشته می نگرم

سالهای نگرانی ، تشویش، درد ، زخم و تنهایی و تنهایی

می نگرم

از آن دورها دخترکی را میبینم

که چشم امیدش به آینده

و دل خسته اش منتظر است

و اکنون دختری را می بینم

که دلش جای عشق

و تنش کوره ی آتش

اما نگاهش سرد است

دختری که ندانست چه شد؟

چه گذشت؟

و حال نمیداند چه خواهد شد؟

تنها همین را میداند

که تا عشق هست

هستم

و گر نباشد

نیستم......

×××××××××××××××××××××××××××××

نهم آذر ماه بار دیگر آمد

و تولدم را به یاد آورد

از تمامی شما دوستانم به خاطر مهربانیهایتان

ممنونم

و از اینکه زخم نهان را فراموش نکردید

دستان مهربانتان را می بوسم

دیگر سخنی نیست

بهتر بگویم

دیگر چیزی ندارم که بنویسم

تنها در آخر

میخواهم

برایم دعا کنید

همین.....

در جام فلک، باده ی بی دردسری نیست

تا ما به تمنا، لــــــــب خاموش گشاییم

در دامن این بحر، فروزان گهری نیست

چون موج ، به امید که آغوش گشاییم؟

آهای مردم دنیا.....امروز تولد بهترین فرشته ی دنیاست

vadiyezakhm — Tue, 06 Nov 2007 13:35:18 GMT

در شباهنگامی

پروانه ای بر بالینم نشست

آرام و بی صدا

به سخن در آمد

و آواز سر داد

که کودک ناشاد

برخیز و شادی کن

بر بال فرشتگان پرواز کن

آمده ام تا بر تو آواز بخوانم

آوازی از جنس عشق و شور

از جنس مهربانی

آوازی از خلقت ماهتابی در شبستان

در تاریکی ظلمتت خورشیدی خواهد درخشید

برخیز و شادی کن

فریاد بکش تا پشت کهکشان

بلند و بی صدا

فریاد کن

فریاد کن و شادی کن

رقص افشان باش

آمده ام تا بگویم از خلقت عشق برای عطش تنهایی ات

امده ام تا بگویم

از تولد محبت

تولد مهربانی

تولد زیبایی

تولد فرشته ای با بالی از زیبایی

تولد فرشته ای که خداوندگار

بر تو فرود فرستاده است

آری

دانستم که او کیست

سخن بس است

میدانم....

او فرشته ی من است

مادر مهربانم

که جانم فدای اوست.....

مامانی عزیزم

روز ۱۸ آبان

زادروز تولدت

بر تو گل مهربانم مبارک باشه

برای شما بهترینها رو آرزو دارم

این هدیه ناقابل تقدیم شما

عزیز دلمین و دوستتان دارم تا آخرین نفس

بوسه بر دستتان میزنم

تا بگویم دوستتان دارم....

تولدتان مبارک

vadiyezakhm — Sun, 28 Oct 2007 00:37:10 GMT

ساز دلم

ساز عشقم

ساز شعرم

ساز احساسم

در بیکرانه های درد و زخم

شکست

وساز شکسته ام

سکوت را برایم نواخت

و من ماندم و لبی خاموش

و دلی خاموش تر

من ماندم و سکوت بغض درد...

دیگــر مرا توانـــی و نائی نمــــانده است

شکــسته ساز عشــق و نوایی نمانده است

از بس خدا خــدا نمـوده ام و ناله کرده ام

کر شد فلـــک مگر که خدایی نمانده است

ریــزنند روی زخم نمـــک،ریشـــتر کنند

بر درد و زخــم ریش دوایی نمـانده است

شــــد در به در دلـــم به بـیابان نهـــاد سر

در دیر و کوی و میکده جای نمـانده است

پر بود باغ دلـم طبـــق اندر طـــبق ز گـل

عــریان شدست شاخ و قـبایی نمانده است

بغـــض که در گلوست نفس را گرفـته ره

در سینــه غـــیر آه ، هوایــی نـمانده است

سلـــطان بـود که از هوســـش پیـروی کند

درکوی عشق پاک گدایی نمانده است

شاعر گمنام

به خاطر تاخیر شرمنده ام

و اگر به خونه های گرمتون دیر به دیر سر میزنم

به حساب بی معرفتی و فراموش کردن نذارین

مشکلات زندگی از یه طرف

درسهای سخت دانشگاه

رفتن به شهرستان و زندگی خوابگاهی

و این دل خسته و شکسته ام

از یه طرف دیگه باعث شدن نتونتم به موقع بنویسم

و به خونه هاتون سر بزنم

از این به بعد دیر به دیر اینجا آپ میشه

تا وقتی که مشکلاتم تموم بشه

منو به بزرگی خودتون ببخشین

چون واقعا فرصت شعر نوشتن هم ندارم

مواظب خودتون باشین و اگر دیر سر زدم ناراحت نشین

دوستون دارم و دلم به وجود دوستایی مثل شما خوشه

دست تک تکتونو می بوسم

منو از یاد نبرین.... برام دعا کنین

موفق و عاشق باشین

یا حق